Το περίγραμμα του παρελθόντος…
Παρελθόν και περίγραμμα. Διαστάσεις θέλουν. Μορφή να δώσουν επιθυμούν. Άλλωστε υπάρχουν για να τονίζουν μια μορφή. Να την κάνουν σκιά στα μάτια. Να ρυθμίζουν την μνήμη. Να βοηθούν το μυαλό να καταγράψει. Δεν τα θέλω όμως πια. Είναι ανώφελη μια τούτη επιθυμία. Παίρνω να τα σβήσω. Ένα ένα. Να τα διώξω. Κουράστηκα να συμπληρώνω την εικόνα. Κουράστηκα, το μισό ολόκληρο να το βλέπω. Το ποτήρι δεν περιέχει τίποτα που να μ’ ενδιαφέρει πια. Δεν θα παίξω αυτό το παιχνίδι του μυαλού. Τα μάτια μου θα κλείσω. Δεν εθελοτυφλώ. Απλά κουράστηκα. Απλά οι αντοχές σώθηκαν. Στέρεψαν. Η επιβολή τους δεν μπορεί πια, να είναι εκούσια. Δεν μπορεί πια. Έτσι με τα χέρια μου θα σβήσω οτιδήποτε περίγραμμα έχει. Θα ξεδέσω το παρελθόν απ’ τον χρόνο του. Τίποτα θα τα αφήσω να γίνουν. Ένα απόλυτο συμπαντικό τίποτα. Στα στοιχεία τους να επιστρέψουν. Άχρονα να μείνουν. Όπως όταν δημιουργήθηκαν. Θα αρνούμαι πλέον σε ό,τι με πονά, χρόνος να γίνεται. Περίγραμμα, μορφή να του δίνω…
Άχρονες σκέψεις του μυαλού μου, διαβάζοντας το ‘Φόβος κατάρρευσης’ του D. W. Winnicott, από τις Εκδόσεις Άγρα.
[Timeless Equinox paint by Douglas]
26 Νοεμβρίου, 2007 στο 9:00 πμ
σ ευχαριστω βασιλικουλα..σ ευχαριστω πολυ..ηταν μια πολυ ευχαριστη πρωινη εκπληξη..να κερασω γλυκακι;;
φιλακι;σμουτςςςςςς!!
26 Νοεμβρίου, 2007 στο 9:58 πμ
Σοφά τα λόγια του!
Θα αρνούμαι πλέον σε ό,τι με πονά, χρόνος να γίνεται. Περίγραμμα, μορφή να του δίνω…
Αυτό πότε θα το εφαρμόσουμε?
26 Νοεμβρίου, 2007 στο 10:09 πμ
@με το φεγγαρι αγκαλια
τιποτα καλη μου…
να ‘σαι καλα και του χρονου…
@ρενατα
ρενατακι μου, δεν ειναι δικα του λογια…
δικα μου ειναι… σκεψεις που ηρθαν στο μυαλο μου, διαβαζοντας…
οσον αφορα τωρα την εφαρμογη, τι να σου πω;
δεν ξερω…
26 Νοεμβρίου, 2007 στο 10:14 πμ
Συντηρούμε παρελθόντες χρόνους, μας οριοθετούν και αν αφήσουμε να γιγαντωθούν, ορίζουν το παρόν και το μέλλον μας.
Το πριν είναι αυτό που είσαι, το σήμερα είναι αυτό που γίνεσαι και το αύριο αυτό που θέλεις να γίνεις.
Άσε το σήμερα να σβήσει το παλαιό περίγραμμα! Ένα νέο φόντο περιμένει…
Καλή σου μέρα.
26 Νοεμβρίου, 2007 στο 10:20 πμ
Είσαι σοφή λοιπόν!
Καλημερούδια
26 Νοεμβρίου, 2007 στο 10:45 πμ
δεν σχεδιάζεις το περίγραμμα του μέλλοντος καλύτερα;;
Καλημερούδια !! Φιλάκια
)
26 Νοεμβρίου, 2007 στο 6:42 μμ
Την καλησπέρα μου!
26 Νοεμβρίου, 2007 στο 8:54 μμ
μου θύμισες εκείνο το παιχνίδι που βρίσκουμε στα περιοδικά με σταυρόλεξα…
εκείνο, με τις τελίτσες που αν δεν τις ενώσεις, δεν μπορείς να δεις τι σχηματίζεται…
βλέπεις, για να έχεις ξεκάθαρη εικόνα του πριν, του τώρα, του μετά πρέπει να ενώνεις ‘τελίτσες’ και να ‘σχηματίζεις’ περιγράμματα…
γνωρίζοντάς τα, αποφεύγεις επαναλήψεις…
την καλησπέρα μου αγαπημένη μου…
27 Νοεμβρίου, 2007 στο 12:29 πμ
“Κουράστηκα, το μισό ολόκληρο να το βλέπω. ”
Εκεί σταθηκα Βασιλική της ποίησης..
27 Νοεμβρίου, 2007 στο 8:58 πμ
@αντωνιος
δεν μπορω να αποκοψω τιποτα…
ολα ειναι ενα… εγω…
απλα ειναι φορες που πονανε…
@ρενατακι
δεν το νομιζω γλυκεια μου…
@αλεπουδιτσα
μου ελειψες…
δεν ειμαι και τοσο καλη στο σχεδιο!
@αρτιστας του δρομου
την καλημερα μου!
@γιωργος
εκπαιδευμενο ‘ματι’, λοιπον…
ειναι φορες ομως που δεν γινεται…
που δεν μπορεις…
@μανιταρι του βουνου
και εγω… μην νομιζεις…