Γιατι;
[…]
Ελλείψει οξυγόνου είπα να μην αναπνέω πια. Ελλείψει σκέψης είπα να ξεχάσω. Τίποτα από ό,τι λέω τελικά, δεν είναι εφικτό. Συνεχίζω και να αναπνέω και να θυμάμαι…
[…]
Υπάρχουν κάποιες φορές που ακούω την φλόγα να τρεμοπαίζει στο κερί. Κάνει τόσο θόρυβο, βλέπεις…
[…]
Κάθε σταγόνα της βροχής πέφτει λυπημένη. Ενώ ξέρει την μοίρα της, πέφτει. Ξέρει ότι όταν ακουμπήσει την γη, θα χαθεί…
[…]
Ψυχή παραδομένη. Μυαλό άδειο. Κορμί κουρασμένο. Φέρνει τα σημάδια του χρόνου. Των χτύπων του ρολογιού. Της καρδιάς. Μια σπίθα φτάνει για να θυμηθεί. Ξανά. Και ξανά. Τα ίδια. Και τα ίδια. Εκεί. Παντού. Δεν μπορεί. Δεν θέλει. Χτυπιέται αλύπητα από την στιγμή. Εκείνη. Εκείνες. Στο πριν. Στο μετά. Στο πουθενά. Στο πάντα. Περιφέρεται νιώθοντας. Ανασαίνει περιμένοντας. Κλείνει τα μάτια κλαίγοντας. Τα φτιάχνει όλα γύρω για να βολευτεί. Να νιώσει και πάλι ζεστασιά. Ηρεμία. Γαλήνη. Να νιώσει το χέρι που έχασε. Που χάθηκε. Να την χαϊδεύει σαν μικρό παιδί. Γιατί, ανάθεμα την, έτσι έμεινε. Ένα μικρό παιδί…
[Little Romance photo by Linda Spiker]
23 Νοεμβρίου, 2007 στο 9:59 πμ
καλημερα.. ομορφο.. υπαρχει απαντηση στο…γιατι;; καλο σκ!!
Υ.Γ. δες το τελευταιο ποστ μου με τιτλο γιατι;;;; ακριβως ο ιδιος τιτλος…
ισως κ θεμα;;
23 Νοεμβρίου, 2007 στο 10:18 πμ
…μωρό θα έλεγα…
23 Νοεμβρίου, 2007 στο 11:45 πμ
Είναι που όλα ενοχλούν
και το φως και το σκοτάδι, ο ήχος κι η αναπνοή,
είναι τότε που νοιώθεις
“Ψυχή παραδομένη. Μυαλό άδειο. Κορμί κουρασμένο.”
μην αφήσεις όμως την φλόγα να σβήσει κι ας ενοχλεί ο θόρυβος που κάνει…
είναι ο ήχος του παλμού, της ζωής που έρχεται, που ποτέ δεν ξέρουμε
τι μας φέρνει, είναι η γκρίνια του μικρού παιδιού που βιάζεται να μεγαλώσει…
Θα νοιώσει και πάλι ζεστασιά γιατί δίπλα στο μικρό παιδί, τρεμοπαίζουν κι άλλες φλόγες…
Καλή σου μέρα μικρή…
23 Νοεμβρίου, 2007 στο 1:03 μμ
Μεγάλος καημός ο καημός!
Καλό ΠΣΚ
23 Νοεμβρίου, 2007 στο 2:47 μμ
τρεμοπαίζουν οι φλογίτσες
κι απ’ τα ρουθούνια του παράθυρου
μια ανάσα
σε βυθίζει στο σκοτάδι να μην βλέπεις.. είδες πως μυρίζει;
καλησπέρα!
23 Νοεμβρίου, 2007 στο 6:37 μμ
Ένα μικρό παιδί, γεμάτο όμως συναισθηματισμό κι ευαισθησίες. Με γειά την ανανέωση Βασιλική και το άβαταρ πολύ όμορφο
23 Νοεμβρίου, 2007 στο 6:38 μμ
@ωκεανος
μα αν υπηρχε απαντηση στα γιατι μας, δεν θα τα ρωτουσαμε…
@μανος
μαλλον μιλας σαν πατερας…
@αντωνιος
εδω θα ταιριαζε να σου γραψω τους στιχους απο το ποιημα ‘κερια’ του καβαφη… αλλα δεν θα το κανω…
@αειποτακο
πειτε το και ετσι…
@αλαφροισκιωτος
αν σου ελεγα οτι την ακουσα κιολας;
@βασιλης
οπως ολα τα παιδια…
24 Νοεμβρίου, 2007 στο 12:52 πμ
Διακρινω ενα στριμωγμα ψυχης……
24 Νοεμβρίου, 2007 στο 9:46 πμ
βασιλική μου, καλημέρα… εσύ εισαι στο αβαταρ; Αν, ναι, εισαι συμπαθέστατη.
Επί του προκειμένου, του κειμένου δηλαδή, μάλλον ο Καβάφης παει ως απάντηση που λεει και ο Αντώνιος. Κι εγω αυτόν σκέφτηκα. Αλλά για πεσμου, σε παρακαλώ, νοιωθεις έτσι “κορμι κουρασμένο” ή ολα αυτά ειναι σκέψεις που απλώς σε ταλανίζουν; Εκτός αν είσαι ένα ταλεντάκι λογοτεχνικό και δεν αξιοποιείς όπως θαπρεπε τον εαυτό σου. Δοκίμασες ποτέ να μεγαλωσεις αυτά τα κομματια ωστε να γίνουν μικρά καθημερινά μονόπρακτα και μελλοντικά, χρησιμοποιώντας έναν κεντρικό πυρήνα, να εκδοθούν;
λεμε, τωρα, βασιλική μου
καλημερα
ριτς
24 Νοεμβρίου, 2007 στο 6:47 μμ
@ Βασιλική:
Επιλέγω “… Περιφέρεται νιώθοντας….”
Η περιφορά του του ατομικού όντος που απομακρύνεται από το άτομό του και επικοινωνεί νοιώθοντας… το εμείς…
Όμως η περιφορά έχει και κέντρο. Ποιό είν αι αυτό που … δεν έγραψες;
25 Νοεμβρίου, 2007 στο 7:16 μμ
@καβειρος
λετε; μπορει…
@ριτσακι
καταρχην να σε ευχαριστησω για τον χαρακτηρισμο του αβαταρ…
διαβασα με προσοχη οτι εγραψες…
και σου απαντω…
νιωθω, σκεφτομαι και τουμπαλιν…
περισσοτερα λογια ειναι φορες που δεν δυναμαι να πω μια και ο κεντρικος πυρηνας, ειμαι εγω…
δεν ξερω αν σου απαντησα…
@μανιταρι του βουνου
μετατοπιση λογω φορτιου σε εξωτερικες στοιβαδες…
ο πυρηνας παντως ειμαι εγω…
25 Νοεμβρίου, 2007 στο 7:58 μμ
Τίποτα πιο βίαιο για τις αισθήσεις από τον ήχο μιας λέξης…..όταν έχεις αποφασίσει να λατρεύεις τη σιωπή….
Πανέμορφη γραφή Βασιλική…..νάσαι καλά.
26 Νοεμβρίου, 2007 στο 10:06 πμ
@ναταλια
καλως ηρθες…
ειναι και αυτο ενα τιμημα… που πληρωνεται αμα τη εμφανισει της αποφασης…