Άφησε με πια. Απομακρύνσου. Εγώ όλα τα άφησα για να μ’ αφήσεις. Όλα τα διέλυσα για να διαλυθείς. Αλλά εσύ παραμένεις. Γιατί; Πως; Που βρίσκεις το έδαφος για να υπάρχεις; Εγώ σε αφήνω; Εγώ; Πως είναι δυνατόν; Τι άλλο πια να κάνω; Τι άλλο πια να κάνω; Δεν έχω άλλη δύναμη. Δεν έχω άλλο κουράγιο. Μπορεί να δανείζομαι αλλά πρέπει και να το επιστρέφω, ξέρεις. Φύγε. Άσε με. Θέλω να σου ξεφύγω. Θέλω να φύγεις. Ακούς κακέ μου εαυτέ; Δεν σε θέλω άλλο δίπλα μου. Μέσα μου. Δεν μου αξίζεις. Δεν μου ταιριάζεις. Όσο κι αν μερικές φορές με κάνεις και επιβιώνω. Το παραδέχομαι. Αλλά με τι κόστος; Σε μένα. Για μένα. Από μένα. Δεν μπορώ να σε βλέπω πια. Με λυπείς. Με θυμώνεις. Με εξοργίζεις. Και πάνω στο καλό όταν πας και θρονιάζεσαι διπλά με πονάς. Φύγε. Προστακτική. Ακούς;
[…]
Και ναι, με άκουσες και χάθηκες. Έφυγες. Ξεμακραίνοντας ψιθύρισες ότι θα γυρίσεις και πάλι. Να σου πω όμως κάτι; Αποφάσισα να μην είμαι εγώ εκεί. Θα φεύγω από όπου. Φτάνει να μην σε ξανασυναντήσω. Φτάνει να μην χρειαστεί να σου δώσω άλλο τίποτα πια…
[Thoughts photo by Ruth Palmer]
Παντα θα υπάρχει… κάπου κρυμένος… Νίκη θα θεωρηθεί οταν ξέρεις οτι υπάρχει αλλα του αφαιρέσεις τη δύναμη …
Την καλημέρα μου
Άδικη προσπάθεια…δεν ξεφευγεις απο την σκιά σου ούτε απο τον κρυφό καλό ή κακό εαυτό σου…είναι πάντα δίπλα σου ή μέσα σου…
Καλημέρα
τελικά αυτή η μικρή φωνούλα μας τυραννάει όλους ε? πάλη μέχρι το τέλος… τώρα ποιου δεν ξέρω… το δικό του ή το δικό μας…
καλημέρα
υπέροχη ανάρτηση όπως πάντα (αχ! σα να ήσουν μες στο μυαλό μου όλες αυτές τις μέρες…)
Μη συμβιβαστείς με το “ξένο” σώμα,
μην αλλοιωθείς…
Η δύναμη που έχεις για αλλαγή,
θα καταφέρει από μόνη της να απορρίψει το παλιό.
Λίγη υπομονή μόνο…
to alter ego μας ειναι παντα εκει φτανει να εχουμε την δυναμη να κραταμε τις λεπτες ισοροπιες…
Πολύ μου αρέσουν οι αποφάσεις σου, Βασιλική μου!
Φιλιάά
@χαρα
ετσι ειναι… ομως ισως ειναι τοσο ανωφελη τουτη η νικη τελικα… γιατι κερδιζεις μια μαχη που δεν ηθελες καν να εχει γινει…
@τρελοφαντασμενη
και αυτο το ‘αδικο’ ειναι που πληγωνει…
@ειρηνη
ολοι μικρη μου πανω κατω ζουμε τα ιδια… πεφτουμε, σηκωνομαστε…
κυκλοι ζωης παραλληλης…
@αντωνιος
υπομονη; επιμονη; αντοχες; ενοχες; για ολα θελει δυναμη…
αλλα για πες μου, ποση μπορει να εχει ενας ανθρωπος; ποση;
@μωβουλα
πολυ λεπτες ομως ειναι… πολυ…
@ρενατακι
οπως και οι δικες σου σε μενα… αμοιβαια λοιπον τα αισθηματα…
φιλια…
Δε μου αρεσουν οι προστακτικες……….
Λυρισμός για να εκφραστεί η απωθητική πλευρά. Είναι κι αυτό μια τέχνη.
@καβειρος
ειναι ομως και αυτες μερος του λογου…
@ριτσακι
σκεψεις ειναι… μονο αυτο… τωρα αν ειναι λυρικες ή οχι, ειναι ενα αλλο θεμα…
Ήρωες: Άνθρωποι που η Ιστορία ανέδειξε λόγω των μεγάλων ψυχικών αποθεμάτων που βγήκαν στην επιφάνεια λόγω ανάγκης.
Άνθρωποι συνηθισμένοι σαν εμάς…
Αν με ρωτάς λοιπόν που μπορούμε να βρούμε τη δύναμη, θα σου πω ότι βρίσκεται πάντα μέσα μας.
Το ξέρουμε ότι την έχουμε και με τις κατάλληλες συνθήκες όλοι χρησιμοποιήσαμε ένα μέρος της.
Και είναι πάντα διαθέσιμη, αρκεί να το πιστέψουμε…
τους αόρατους εχθρούς να φοβάσαι,που δεν τους ξέρεις.Τους αλλους οχι.Ακόμη και αν δεν μπορείς να τους διαλύσεις μπορείς να τους αποδυναμώσεις γνωρίζοντας τους,τις αδυναμίες τους,τις ελπίδες τους,τους φόβους τους.Πολέμησε τα χαρακτηριστικά τους αλλα ταυτόχρονα μάθε να ζεις μαζί τους χωρίς φόβο.απο μερικά πράγματα δεν ξεφεύγουμε ποτέ ,ομως μπορούμε να τα μικρυνουμε μεχρι να μη τα βλεπουμε.
@αντωνιος
σεβομαι την αποψη σου για τους ηρωες…
αλλα ποιος σου ειπε οτι εγραψα, ο,τι εγραψα για καποιον τετοιο;
@κοκκινο καπελο
αυτο προσπαθω…
αλλα ποτε δεν θα ‘μικρυνω’ κατι…
οχι εγω…
Έπεσα στο blog σου τυχαία και ομολογώ πως έχω μείνει έκθαμβη…
Μ’ αρέσουν τα γραπτά που η κάθε λέξη τους, κρύβει χίλια-δύο συναισθήματα, μου ξύπνησες τόσα διαβάζοντας σε…
Χαίρομαι που σε βρήκα, και σίγουρα θα σου ξανάρθω
Συνέχισε…
~ Φρανσίν
@φρανσιν
καλως ηρθες…
ευχαριστω για τα καλα σου λογια…