Δεν ήταν που ήθελε, ήταν που μπορούσε…

Μπορείς; Αυτό ρωτούσε συνέχεια. Αυτό ήταν που την βασάνιζε. Τσιγάρο αναμμένο που έκαιγε μπροστά της η ζωή. Που δεν το ρουφούσε. Που απλά έβλεπε τους καπνούς, σε κύκλους να υπάρχουν. Έτσι αντιλαμβανόταν την ύπαρξη. Όχι την δική της. Της ζωής. Του τσιγάρου. Το τι ήθελε το είχε πια ξεχάσει. Δεν την βασάνιζε πια. Δεν την ενοχλούσε. Το τι μπορούσε ήταν το θέμα. Το μέγα θέμα, που τίτλος έγινε πια, σαν σε καθημερινή σειρά. Προβαλλόταν μπροστά της. Εν την απουσία της. Πρωταγωνίστρια αλλά σε ρόλο κομπάρσου. Πως γίνεται όμως αυτό; Πως γίνεται να το αντέχεις αυτό; Κι όμως το μπορούσε. Το ήθελε; Αυτό δεν το ρωτούσε ποτέ. Από πάντα έτσι ήταν. Από παιδί. Όχι ότι μεγάλωσε ποτέ. Παιδί έμενε, αν και σε κάποια ηλικία πια. Γιατί σαν παιδί τα έπαιρνε προσωπικά όλα. Επωμιζόταν ευθύνες. Επωμιζόταν λάθη. Επωμιζόταν μνήμη. Τα πάντα. Δοκίμαζε τις αντοχές της συνέχεια. Συνεχώς. Σ’ ένα έργο που ούτε καν διάλειμμα δεν έκανε. Έδινε. Ό,τι νόμιζε καλύτερο. Ό,τι είχε καλύτερο. Δεν κρατούσε τίποτα. Μόνο ένα μικρό μαντήλι. Στο χέρι. Πάντα υγρό. Από πόνο. Η ψυχή της μάτωνε. Την σκούπιζε. Το μυαλό της θόλωνε. Το σκούπιζε. Η καρδιά της πονούσε. Την σκούπιζε. Να μην υπάρχουν σημάδια του ό,τι της συνέβαινε. Να είναι όλα καθαρά. Και όταν και τα μάτια της φούσκωναν και γέμιζαν από δάκρυα, τα σκούπιζε και αυτά. Γιατί δεν ήταν που ήθελε, ήταν που μπορούσε…

Μισές ζωές δεν φτιαχτήκαμε για να ζούμε. Ούτε και ζωές άλλων. Ούτε και να πιστεύουμε ότι μπορούμε τα πάντα να κάνουμε. Όσο πιο γρήγορα δεχθούμε και αποδεχθούμε τα όρια και τα περιθώρια μας, τόσο πιο γρήγορα θα προλάβουμε το λάθος. Το λάθος να βοηθάμε τόσο τους άλλους, ώστε νομίζοντας ότι από μόνοι τους μπορούν, άλλο δρόμο να παίρνουν. Δρόμο που δεν είναι ο δικός τους, τελικά. Δρόμο που μπορεί να ήθελαν, αλλά δεν μπορούσαν…

 

[Sculpture of Crying Woman]