Ανά[γνώση]…

Έτη φωτός
Οι απέραντες εκτάσεις μετρημένες
μ’ έτη φωτός, δεν μου λένε τίποτα.
Εσύ ήσουνα λίγα μέτρα μακριά
και δεν μπορούσα να σ’ αγγίξω
σαν απλησίαστο απλανή αστέρα.

Οι από[στάσεις] μόνο νοητικά υπάρχουν τελικά; Ουσιαστικά ίσως όχι; Εμείς τις τοποθετούμε κατά το δοκούν; Ναι. Μπορεί. Μας βολεύουν. Μας ταιριάζουν. Μας μαγεύουν. Ανθρώπινα λάθη. Και μόνο με τον λόγο γίνεται η ένωση που χαρακτηρίζει την ζωή και μας τοποθετεί μέσα της…

Στάσεις
Από τη στάση μου
προς τη ζωή
βγαίνουν
τα ποιήματά μου.
Μόλις υπάρξουν
τα ποιήματά μου
μια στάση μου επιβάλλουν
αντίκρυ στη ζωή.

Μικρές, άναρχες ίσως, σκέψεις του μυαλού διαβάζοντας τα δυο ποιήματα του Τίτου Πατρίκιου…

[Silent Poem I paint by Trey]