Ένα σιωπηλό βράδυ…
Πληγώθηκαν τα δάκτυλα να βάζουν λέξεις στην σειρά. Να τις μαζεύουν από του μυαλού την δίνη. Κουράστηκαν. Όπως όλα. Θέλουν να ηρεμήσουν. Να σταματήσουν να γράφουν και νόημα να μην βγαίνει. Μες τα κομμάτια τα γυαλιά βουτήχτηκαν. Κόπηκαν. Μάτωσαν. Πρέπει να γιάνουν. Την ίαση δεν μπόρεσαν από τον ήχο των λέξεων να βρουν. Έτσι θα κοιμηθούνε στην σιωπή…
[The Sleeping Beauty paint by Thomas Ralph Spence]
16 Νοεμβρίου, 2007 στο 12:29 πμ
η σιωπη πολλες φορες εχει μεγαλυτερο νοημα και αντικαθιστα επαξια εκαττομυρια λεξεις σε λογικη σειρα…
16 Νοεμβρίου, 2007 στο 9:34 πμ
Η σιωπή κάνει τον πιο εκκωφαντικό θόρυβο…
16 Νοεμβρίου, 2007 στο 10:43 πμ
αχ και δεν μου αρέσει η σιωπή!
16 Νοεμβρίου, 2007 στο 10:56 πμ
Στη σιωπή βρίσκεται πολλές φορές η ουσία…
…καλημέρα γλυκιά μου Βασιλική.
16 Νοεμβρίου, 2007 στο 11:36 πμ
έστω και σιωπηλά,
λέξεις μπορεί ματωμένες,
έχουν τόση δύναμη και τόσο νόημα
που απλά δεν αξίζει να τις… σωπάσεις!
Μην αφήσεις τη λήθη και την κούραση να κερδίσει τη μάχη…
16 Νοεμβρίου, 2007 στο 12:03 μμ
“Γιατι η σιωπη καμια φορα,λεει βαριες κουβεντες…”
16 Νοεμβρίου, 2007 στο 2:13 μμ
Μου χαρίσανε κάτι μωβ γάντια. Θες το ένα?
16 Νοεμβρίου, 2007 στο 3:27 μμ
νυχτωσε.. η σιωπη απλωθηκε παντου.. ειναι αργα πλεον το μονο που μιλα ειναι το φεγγαρι με τ αστερια.. φωναξε τα αν μπορεις.. πρεπει να μαθεις να τους μιλας με τη σιωπη.. ισως σ ακουσουν ισως.. αν τους.. (φωναξεις).. αν δεν σ ακουνε προσπαθησε να τ ακουσεις..
ocean….
<> υποκρουση..
16 Νοεμβρίου, 2007 στο 4:33 μμ
Η σιωπή είναι χρυσός…μες στο βράδι…
Καληνύχτα
16 Νοεμβρίου, 2007 στο 5:19 μμ
Σας χαρίζω και ένα δικο μου ποίημα… χωρίς άλλα σχόλια:
http://manitaritoubounou.wordpress.com/2007/11/10/%ce%a3%ce%b9%cf%89%cf%80%ce%ae-%e2%80%a6-%ce%af%cf%87%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%a0%ce%bd%ce%b5%cf%8d%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82/
16 Νοεμβρίου, 2007 στο 6:26 μμ
@νικολα
σε παραλογη ομως;
@σταλαγματια
συμφωνουμε…
@τσαπερδονα
το εχουμε καταλαβει αγαπητη μου!
να ειστε σιγουρη για αυτο!
@τρελοφαντασμενη
μονο η ουσια;
εδω βρισκονται ολακερες ζωες…
@αντωνιος
προτροπη ή συμβουλη;
@καβειρος
λεει, που να μην ελεγε… λεει…
@χνουδομπαλα
οχι καλη μου…
δεν το θελω και θα σου εξηγησω το γιατι…
γιατι εσυ εχεις ενα νεραιδακι…
και προτιμω να τα εχει εκεινο… παρα εγω…
-ελπιζω να καταλαβα καλα… αυτο που εγραψες στο ποστ σου…-
@ωκεανος
αυτα τα φωναξα εδω και χρονια… δεν κατεβηκαν ποτε για χαρη μου…
@μανος
λαμπει… ναι…
@μανιταρι του βουνου
καλως ηρθατε…
θερμα ευχαριστω για το χαρισμα… αλλα οτι σας χαριστηκε (σαν εμπνευση, εννοω…) δεν χαριζεται… ετσι δεν ειναι;
παντως μου αρεσε πολυ…
να ΄στε καλα…
16 Νοεμβρίου, 2007 στο 6:53 μμ
Ευχαριστω και εγω Βασιλική.
Η έμπνευση δεν χαρίζεται, οι μυρωδιές της όμως διασκορπίζονται δωρεάν…
19 Νοεμβρίου, 2007 στο 11:52 πμ
@μανιταρι του βουνου
αυτες ναι…