Ο ήλιος και το μπαμπάκι…

Ανάλαφρο πετά στις άκρες ενός επαρχιακού δρόμου. Είναι φορές που μπαίνει σε κύκλους και στροβιλίζεται. Σηκώνεται απαλά και λικνίζεται αθόρυβα. Όταν ο ήλιος το συναντά με θράσος τον κοιτά. Του γελά. Δημιουργεί έτσι μικρές σκιές. Γελιέται όμως. Ο ήλιος δεν γίνεται φίλος με τέτοια παιχνίδια. Θέλει σύνεση. Κατανόηση της θέσης. Η αλαζονεία δεν βοηθά. Έτσι όταν εκείνος ρίχνει ένα θυμωμένο βλέμμα στο μπαμπάκι, αυτό καίγεται. Γίνεται πύρινες φλόγες που γεμίζουν τον μικρό δρόμο. Τον φωτίζουν τόσο όμορφα που ειδυλλιακό τον κάνουν να φαντάζει…

 

Πόσες φορές γινόμαστε θεατές ειδυλλιακών τοπίων και πόσες φορές όμως δεν ξέρουμε, τι από πίσω τους μπορεί να κρύβουν…

 

[Cotton Sun poster]