Όρκοι ενός ταξιδιού…

Πώς να πεις όλα όσα θες; Γιατί να το κάνεις αν δεν είναι εκεί κάποιος να σ’ ακούσει; Έχει σημασία πια; Και αν ναι, ποια; Είναι όλα θολά όπως και οι σκέψεις. Σαν καιρός αναποφάσιστος. Βροχερός. Με ήλιο. Με αέρα. Να λυσσομανάει. Όλα μαζί και όλα τίποτα. Αίσθηση ανεπαίσθητη. Απλά για να υπάρχει. Στα χέρια ένας κόσμος. Εισιτήριο. Βουβός. Του φυσάς λέξεις. Ήχο. Ακύρωση. Αντίδραση σε αυτά. Δράση από αυτά. Μαγικά ταξίδια μυαλού. Η Αλίκη που πάντα εκτός, απ’ την Χώρα των Θαυμάτων, προχωρά. Από ένα μεγάλο τζάμι εμπορικού τα κοιτά. Μέσα αυτή. Έξω ο κόσμος. Το αυτό κι αν επιθυμείς καλό πάντα δεν είναι. Μερικές φορές και το να επιθυμείς καν κάτι, καλό δεν είναι. Με τίποτα ερχόμαστε. Με τίποτα φεύγουμε. Ό,τι στα ενδιάμεσα ταξίδια κουβαλάμε, λίγη σημασία έχει. Σε βιτρίνες αλλάζουμε πρόσωπα. Διαδρομές που δίνουν χαρά. Πόνο. Χάδι. Δάκρυ. Αγάπη. Ζωή. Ανάσα. Κούκλες απρόσωπες βιτρίνας όλοι. Στο μέσα υπάρχουμε. Το έξω καρτερούμε. Το τζάμι όμως που μας χωρίζει παχύ είναι. Γίνεται έτσι απ’ την κάθε ανάσα μας. Εμείς το θολώνουμε. Εμείς το βρωμίζουμε. Εμείς το καθαρίζουμε. Εμείς και μόνο εμείς. Είναι θέμα πολιτικής. Όχι πολιτικών. Αυτοί είναι στο ενδιάμεσο. Εγκλωβισμένοι στο απόλυτο τίποτα. Στο κενό του τζαμιού. Όλα σαθρά. Μίζερα. Τα πόδια μας αδύναμα. Η μετατόπιση σε άλλη βιτρίνα είναι για αλλαγή του ντεκόρ; Ή για αλλαγή της δικής μας οπτικής; Νιώθεις. Λες. Ρωτάς. Βάζεις τα ερωτηματικά σου όπου στην πρόταση σε βολεύουν; Σταμάτα. Σπάσε το τζάμι. Έτσι μόνο όλα ένα θα γίνουν. Αυτό που θες δηλαδή. Και έτσι πουθενά δεν θα χρειαστεί να ξαναπείς ποτέ τίποτα…