Αίσθηση καθάρια μιας νύχτας με βροχή…

[…]

Οι νύχτες ήταν πια μικρές. Όχι από στιγμές. Τέτοιες είχαν πολλές. Αλλά από αίσθηση. Και πως πολεμάς την αίσθηση των πραγμάτων; Την μετατρέπεις σε παραίσθηση, την ονομάζεις ‘όνειρο’ και ξεμπερδεύεις; Δεν. Έτσι πιο πολύ μπερδεύεις. Τα πάντα. Γύρω και μέσα. Κι αν εκεί ισορροπία δεν υπάρχει, ξυπνάς και όλα είναι ίδια. Καμιά αλλαγή. Αν και μια νέα μέρα ξημέρωσε, την προηγούμενη μέσα της κουβαλά. Όμως όλες οι μέρες μέσα μας δεν μπορούν να είναι. Δεν αντέχεται το βάρος τους. Πρέπει κάτι να τις διακόπτει…

[…]

Η βροχή είναι μια κάποια λύτρωση. Η κάθε της μικρή σταγόνα πέφτει και καλύπτει ένα σημείο. Καταλυτικές όμως πάντα θα είναι οι καταιγίδες. Γιατί καλύπτουν με τον τρόπο τους όλη την επιφάνεια. Έτσι τίποτα δεν μένει πια το ίδιο. Αλλάζουν το τοπίο. Δείχνουν την δύναμη τους. Τελικά μερικοί άνθρωποι ‘καταιγίδα’ δεν θα γίνουν ποτέ, απλά θα πρέπει να μάθουν να τις ζουν. Να τις ζουν και να τις αισθάνονται…

[…]

Όλα μακρινά φαίνονται όταν απ’ το μετά τα κοιτάς; Δεν. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει μακρινό όταν μέσα σου το ‘χεις. Η έκταση της ψυχής, του μυαλού, της καρδιάς είναι πολύ μικρή τελικά, για να ξεμακρύνει το ο,τιδήποτε. Απλά, έχοντας δώσει το καθετί ό,τι του ήτανε γραμμένο, μαλακώνει και ντύνεται με τον στενό μανδύα της ανάμνησης. Και αυτό που απομένει είναι πια, μια αίσθηση καθάρια…

 

[The Storm paint by Pierre-Auguste Cot]