Μια φράση… Μια σκέψη…
‘Ανθρώπινα τα λάθη. Αλλά, δυστυχώς, τα λάθη παίρνουν το μέγεθος εκείνου που τα διαπράττει.’
(Λιλή Ζωγράφου, Ο Ηλιοπότης Ελύτης, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια)
Φράση που κόλλησε στο μυαλό. Έπεσε πάνω του με φόρα και το σταμάτησε. Ακινητοποίησε τα μάτια εκεί. Έκανε την ανάσα άρρυθμη. Είναι φορές που διαβάζοντας κάτι τέτοια λόγια, όλα δείχνουν άχρονα. Από μόνα τους είναι. Εμείς θέλουμε όμως να τα συγχρονίσουμε, για να ζήσουμε. Η εκλογίκευση είναι θεμιτή και αναμενόμενη. Μερικές στιγμές όμως, μη διαχωρίσιμη. Και εκεί είναι που όλα στροβιλίζονται και χαοτικά λειτουργούν. Εντος. Μεγέθη αδιαχείριστα δημιουργούνται. Και το μέγεθος τους μας τρομάζει. Κάθε λάθος μας τελικά, μας τρομάζει. Το αντιλαμβανόμαστε ευθύς εξ’ υπ’ αρχής. Μαθαίνουμε όμως να ζούμε μαζί του γιατί λογικό μας φαντάζει. Λανθάνουσα κατάσταση. Κτίζονται ολάκερες ζωές πάνω σε λάθη. Πάνω στην λήθη τους. Γιατί για να γίνει διαχειρίσιμο το λάθος, η μνήμη σε λήθη πρέπει να βυθιστεί. Για να σωθεί. Κύκλοι που μέσα τους μπαίνουμε λόγω υπόστασης. Λόγω κατάστασης. Λόγω διάστασης. Ίσως όσο μηδενικοί γινόμαστε, τόσο λιγότερα τα λάθη. Πιστεύω ότι το μικρό, το λιγοστό επιφέρει μέσα του μεγαλείο. Μεγαλοσύνη. Και ίσως τελικά, σεμνότητα και ταπεινότητα στην φύση και στην θέση μας, θέλει απλά…
[Free Mind II paint by Albert Williams]
31 Οκτωβρίου, 2007 στο 3:49 μμ
Η πεπμτουσια, η της ζωης η ευτυχια κατ’εμε,
ειναι το λαθος*διοτι μεσω αυτου, αγγιζεις
τα ορια τα θεικα…
1 Νοεμβρίου, 2007 στο 8:56 πμ
Είμαστε τα λάθη μας. Κάπου το είχα διαβάσει αυτό και τότε σκέφτηκα ότι αυτή η μικρή πρόταση κρύβει τόση αλήθεια.
Πριν τα περάσουμε στη λήθη, τα αναλύουμε. Μαθαίνουμε από αυτά, μένουν σημάδια επάνω μας. Αρκεί την επόμενη φορά να μην κάνουμε τα ίδια.
Καλημέρα και καλό σου μήνα Βασιλική.
1 Νοεμβρίου, 2007 στο 1:07 μμ
Η ΛάθοςΠάθος δεν θα σχολιάσει ;
2 Νοεμβρίου, 2007 στο 12:56 πμ
Έτσι ακριβώς είναι. Οι μεγάλοι και άξιοι είναι του ύψους ή του βάθους. Ικανοί για μεγάλες πράξεις και μεγάλα λάθη. Οι μέτριοι, αντιθέτως, κολλημένοι στη μετριότητα. Κι οι πράξεις και τα λάθη τους μικρά κι ασήμαντα κι αυτά.
2 Νοεμβρίου, 2007 στο 9:39 πμ
θα συμφωνησω με τη σταλαγματιά, πως ειμαστε τα λάθη μας..
Πολυ καλο αυτο που εβαλες
2 Νοεμβρίου, 2007 στο 11:09 πμ
@καβειρος
τα οποια ομως ορια ειναι πολλες φορες αδιαχειριστα…
@σταλαγματια
ετσι οπως το τοποθετεις, συμφωνω…
@ο φλυαρος χρηστος
μπορεις σε παρακαλω να μου εξηγησεις τι εννοεις;
@νεφελοεσσα
το μεγεθος, ναι… αυτο ειναι που ποναει…
οποιον φυσικα το αντιλαμβανεται…
@μαρια νικολαου
καταρχην να σου πω συγχαρητηρια…
ναι.. ειμαστε τα λαθη μας αλλα οχι μονο αυτα…
ειμαστε και η προσπαθεια να μην κανουμε λαθη…
ε;
3 Νοεμβρίου, 2007 στο 11:48 πμ
Φυσικά και είμαστε τα λάθη μας από την στιγμή που ΕΜΕΙΣ τα κάνουμε είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα.
Επίσης τα λάθη παίρνουν την αξία που τους δίνουμε εμείς ανάλογα με τα ήθη, τις υποχρεώσεις και τα κόμπλεξ μας….
Μπορεί ένα λάθος σου να μην δημιουργεί ιδιαίτερο πρόβλημα αλλά στο δικό σου μυαλό να γίνει τόσο σημαντικό που να νομίζεις ότι εξαιτίας σου αύριο θα καταστραφεί ο κόσμος όλος και σε τρώει σαν σαράκι κάθε μέρα….
Άλλη φόρα μπορεί να πιστεύουν όλοι γύρω σου ότι έκανες λάθος αλλά έσυ όσο και να ψάχνεις να μην το βρίσκεις πουθενά….
Δηλαδή τελικά μετράει τί θεωρούμε εμείς ως λάθος ή τί πιστεύουν όλοι οι τρίτοι γύρω μας;
Ένα τελευταιο ερώτημα: Τα λάθη μετρούνται ποιοτικά ή ποσοτικά;;
5 Νοεμβρίου, 2007 στο 12:20 μμ
@μπιφτεκι
καλως ηρθες…
πολλες ερωτησεις…
και εγω ανημπορη για την οποια απαντηση…