Ερωτήσεις απλά είναι…

Δεν πίστευε σε πολλά πράγματα. Δεν υπήρχε άλλωστε και λόγος. Λίγα όλα, πια. Το μόνο που πολύ εξακολουθούσε να μένει, ήταν οι σκέψεις της. Είχαν και αυτές γίνει λίγες κάποια στιγμή. Όταν έχεις μια πορεία να βρεις, δεν γίνεται αλλιώς. Από πριν οι σκέψεις. Κατά την πορεία, μόνο ο δρόμος έχει σημασία.
Προετοιμασμένος ίσως να λέγεται αυτό;

Πιθανά σενάρια, εκτροπές, παρεκτροπές. Ήταν σχεδιασμένα στο μυαλό της. Χαραγμένα στην καρδιά της. Η ψυχή η μόνη αμέτοχη. Αυτή έμενε πίσω και παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα. Είχε αφήσει να είναι μπροστάρηδες όλοι, εκτός απ’ αυτήν. Δεν ήθελε να μπλεχτεί. Να ξαναμπλεχτεί. Έτσι, μόνο έβλεπε. Σιωπηλή. Ήρεμα ταραγμένη.
Πληγωμένος ίσως να λέγεται αυτό;

Το σχέδιο είχε χαρτογραφηθεί. Η πορεία είχε ξεκινήσει. Είχαν δρομολογηθεί αρκετά. Είχαν λυθεί πια αρκετά. Ό,τι μπορεί να είναι αρκετό για μια ζωή. Μια ζωή δική της. Όμως υπήρχαν φορές που και πάλι οι σκέψεις της έπαιρναν την σκυτάλη. Θελαν να βγουν μπροστά. Να ανακόψουν ίσως την πορεία.
Φοβισμένος απ’ την ζωή ίσως να λέγεται αυτό;

Όταν τούτο συνέβαινε, την πλήγωνε. Πίστευε ότι όσα κι αν έπαθε, δεν έμαθε. Ότι θα ξανάκανε τα ίδια λάθη. Πράγμα που πάσχιζε να μην. Ήθελε δύναμη να αφήσει και πάλι τις σκέψεις της στην άκρη και να βαδίσει βάσει προγράμματος. Και η δύναμη πολλές φορές υστερεί. Μειώνεται. Γίνεται λίγη. Κρύβεται. Φοβάται κι αυτή. Λυγάει και πέφτει. Και τότε το μόνο που μένει να κάνεις, είναι να χτυπήσεις τα χέρια στο πάτωμα, να κοιτάξεις ψηλά και να σηκωθείς.
Χαρακτήρας ίσως να λέγεται αυτό;

 

(…που παρέα τους είχαν ένα ποτό)

 

[Just for One Drink paint by Elena Filatov]