Μυρωδιά

Αυτός

Γύριζε ανήσυχα μέσα στα σκεπάσματα. Είδε την ώρα. Ήταν ήδη αργά. Το βράδυ ήταν φθινοπωρινό. Ψυχρό τόσο ώστε να αποζητάει από μόνο του μια κάποια ζεστασιά. Το χέρι του χάιδεψε τα σεντόνια. Ήταν υγρά σαν να είχαν κλείσει μέσα τους μια δροσερή πνοή. Έφτασε στο σώμα της με μια κίνηση. Εκείνο έκαιε. Το απομάκρυνε αμέσως. Προσπάθησε να σκεφτεί κάτι άλλο. Αδύνατον.

Αυτή

Ερεθισμένο το μυαλό, μισόκλειστα τα μάτια. Άναρχες σκέψεις που την έκαναν να καίει περισσότερο. Ήταν φανερό ότι σήμερα δεν θα κοιμόταν. Τουλάχιστον όχι αμέσως. Γύρισε στο πλάι. Έριξε τα μαλλιά της πάνω στο μαξιλάρι. Τα μάγουλα της έκαιγαν και αυτά. Ρίγη ηδονικά και ανεπάλληλα δονούσαν το σώμα της.

Αυτός

Τα λόγια του κύλησαν στ’ αυτιά της. Απ’ το στόμα του μέχρι τ’ αυτί της γινότανε ένας γλυκός ψίθυρος. Που τον αναστάτωνε. Που την γαργαλούσε. Το κορμί της, του τεντώθηκε. Τόξο έτοιμο να ρίξει τα πιο γλυκά του βέλη. Ήταν έτοιμος να λαβωθεί από κείνη.

Αυτή

Απ’ τα χείλη της βγήκε ένας ήχος. Ήχος απάντηση στον ψίθυρο. Ήθελε να γίνει δικιά του. Ήθελε να αφεθεί στα χέρια του. Ήθελε να εκπληρώσει τον προορισμό της. Να γίνει γυναίκα. Να τον νιώσει άντρα. Απλά αυτό.

Αυτοί

Ξυπνήσανε το άλλο πρωί. Τα σκεπάσματα μύριζαν έρωτα…

 

[My Senses paint by Talantbek Chekirov]