Αυτό που γίνεσαι, ήσουν πάντα…
Για ποια προδοσία του εαυτού σας οικτείρετε τους άλλους;
Δεν υπάρχει προδοσία του εαυτού. Αυτό που γίνεσαι, ήσουν πάντα.
Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;
Όλα πληγώνουν, το τελευταίο σκοτώνει.
Ποιο είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που κάνετε;
Να περιμένω πάντα ένα θαύμα.
Απόσπασμα από το κεφάλαιο ‘Με τον τρόπο του Μαρσέλ Προυστ’ του βιβλίου ‘Ο ήχος της ζωής’ της Λούλας Αναγνωστάκη.
[Garden for Marcel Proust paint by Piet Bekaert]
17 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 9:18 μμ
Ομορφα λόγια άλλων, αλλά λιγο “πεσιμιστικά”. Συχώρα με, δεν μπορώ να “πέφτω”. Πρέπει να είμαι ψηλά για να είμαι καλά…. άσε παιδί μου, ου γαρ, σούρνει κι άλλα μαζί του και μας ταλαιπωρεί.
Στο blog μου, θα βρεις πρόσκληση για blogo-παίγνιο (λίγο πιό αλέγκρο, απο αυτά τα δικά σου, ομολογώ). φιλιά πολλά
17 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 10:17 μμ
Με προβληματισες…Βλεπεις ‘κατεχω’ ενα καρο ελλατωματα……
Να’σαι καλα παντως…. Καλο σου βραδυ!
17 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 10:27 μμ
“Ποιο είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που κάνετε;
Να περιμένω πάντα ένα θαύμα.”
Το καλύτερο που ΄χει να περιμένει κανείς!Όταν συμβεί είναι ακόμα καλύτερα, βέβαια!
Καλησπέρα, Βασιλική μου 
18 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 1:33 πμ
είσαι ο εαυτός σου, οπότε μην προσπαθείς να ρίξεις αλλού τα κρίματα…
πάντα υπάρχει χώρος για το τελευταίο…
πάντα υπάρχει ελπίδα που σε σώζει από τα δύο προηγούμενα…
βαριά καρδιά και μυαλό αυτό το βράδυ…
την καληνύχτα μου αγαπημένη μου…
18 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 7:32 πμ
καλημέρα κερασάκι μου
18 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 7:55 πμ
Καλημέρα Βασιλική. “Το Ποιο είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που κάνετε;
Να περιμένω πάντα ένα θαύμα.” Η απάντηση δηλαδη ηταν αυτό με συγκλόνησε εμενα.Βέβαια δεν μπορεις να περιμένεις πάντα ενα θαύμα…
18 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 8:39 πμ
να περιμένω πάντα ένα θαύμα..
ή
να περιμένω τα πάντα από ένα θαύμα;;
καλή σου μέρα όμορφη
18 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 9:24 πμ
Ποιός είναι εκείνος που θα αρνηθεί πως δεν περίμενε ποτέ για ένα θαύμα;
Όλοι μας τόσο εξωφρενικοί, μα το δεχόμαστε μόνο για τους άλλους…
Γι’αυτό που είμαστε, γινόμασταν πάντα…
Καλή σου μέρα Βασιλική
18 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 9:42 πμ
Όλα πληγώνουν, το τελευταίο σκοτώνει…
όχι πάντα τη ζωή μας, αλλά κάτι χειρότερο… το μέσα μας, την ψυχή μας.
Καλημέρα Βασιλική
18 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 10:00 πμ
θα κάτσω στον κήπο αυτό μέχρι να νυχτώσει..
18 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 10:12 πμ
Κι όμως…
Αν και το ποιός είσαι, δεν αλλάζει, αλλάζει συνεχώς αυτό που νομίζεις ότι είσαι…
18 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 7:44 μμ
(Σοφή η καμηλοκουβέντα)
Είμαι αυτό που θα ήθελα να είμαι και δεν μπορώ.
Μάκια (που είσαι?)
19 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 11:47 πμ
αουτς μανταμ, αυτο πονεσε πρωινιατικα
19 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 12:17 μμ
@ζουζουνα
την προσκληση την ειδα… την δεχομαι… απλα θα καθυστερησω λιγο…
καλα;
@καβειρος
εμενα να δεις ποσο με προβληματισαν τα λογια της κυριας Αναγνωστακη…
@ρενατακι
αναλογωσ ομως… ποσο θα χρειαστει να περιμενει…
εχουμε ημερομηνια ληξης, βλεπεις…
@γιωργος
μπορει… ναι… αλλα μπορει και οχι…
@πατατακι
καλημερες και απο δω…
@ποιητης
ναι… δεν μπορεις…
@αλκυονη
δεν πιστευω να περιμενεις να σε απαντησω…
ε;
@αντωνιος
ακριβως…
@σταλαγματια
την ιδια αισθηση εχουμε..
@e.e.
…
@καμηλιερης
αυτο!
@χνουδομπαλα
φιλια… εν καιρω θα επανελθω…
@μογκουαι
συγνωμη! δεν ητο προθεσις μου κατι τετοιο…
20 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 11:49 πμ
Χαίρετε,πολύ σωστά τα βρίσκω τα λεγόμενα της κυρίας Αναγνωστάκη,δεν μπορείς να προδώσεις τον εαυτό σου,αυτό που είσαι αυτό θα καταλήξεις κ θα είσαι…δεν πιστεύω ότι όλα πληγώνουν,υπάρχουν κ ελάχιστα πράγματα που μας κάνουν χαρούμενους,ευτυχισμένους ενίοτε…το να περιμένεις ένα θαύμα είναι κ λίγο ουτοπικό,θαύματα δε συμβαίνουν συχνά,βέβαια αν έχεις φτάσει σε σημείο που να περιμένεις ένα θαύμα να σε σώσει…τότε καλά κάνεις,αλλά κ πάλι…δεν μπορείς να περιμένεις για πάντα…