[...]
[…] Μοναξιά είναι το ο, το λ, το ε, το θ, το υι, το ευ. Μοναξιά είναι να αποφεύγεις να αντιμετωπίζεις καταστάσεις που σου θυμίζουν τις πλάνες σου. Μοναξιά είναι ο τοίχος που αρχίζει από κάτω γκρίζος, καταλήγοντας σε λερωμένο κίτρινο. […] Μοναξιά είναι που δεν έρχεσαι και όταν έρχεσαι, μοναξιά είναι πάλι…
απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του αφηγήματος ‘Ένα υπερβατικό γεγονός’ του Φαίδωνα Παρτικαλάκι.
[Books with Yellowed Pages Standing on End, poster]
10 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 12:21 μμ
Χωριστά ένα ένα όλα τα γράμματα, μοναξιά είναι…
Όταν κάποιος τα βάλει σε σειρά και γίνουν λέξεις, αν εκείνος το θέλει, πάλι μοναξιά θα έχουν μέσα τους…
Κι όλα τα χρώματα του κόσμου στον τοίχο μοναξιά θε να’ναι σαν το μέσα σου είναι γκρίζο…
Τότε “Μοναξιά είναι που δεν έρχεσαι και όταν έρχεσαι, μοναξιά είναι πάλι
Καλημέρα!
10 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 12:47 μμ
Σωστός ο Φαίδων. Καλή εβδομάδα Βασιλική
10 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 2:21 μμ
Η ηθελημένη μοναξιά είναι αυτογνωσία θα έλεγα εγώ…
10 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 2:55 μμ
E, ε, ε, πεσμένη η ομάδα???? Γιατί????
Θα έρθει και ο ήλιος μαζί και θα χαμογελάσουν όλα
Φιλιά
καλημέρα
10 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 2:55 μμ
Μοναξιάα είσ’ η πιο καλή παρέααα
μοναξιάαα δε θυμαμαι παρακάτωωω
Καλησπερα Βασιλική μου
10 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 3:21 μμ
Καλημέρα, κερασάκι μου!
(σε περιμένει το κικιρίκου, θυμίζω!
)
Παίζουμε πάλι τα τραγούδια, μανταρίνι;;;
“Μοναξιά μου όλα,μοναξιά μου τίποτα
μη μ’ αφήνεις τώρα που είναι όλα πιο δύσκολα”
(χεχεχε! )
Φιλί μεγάλο.
10 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 6:55 μμ
Μοναξιά είναι η αποξένωση από τα ενδιαφέροντά μας, από τα συναισθήματά μας. Μοναξιά είναι η αλλοτρίωση από τον πόνο της ρουτίνας που χτυπά, αλλά δεν τον νιώθουμε παρά μόνο όταν είναι πολύ αργά.
10 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 8:39 μμ
Να εισαι μονος σου θα πει,
να εισαι αντριωμενος….
Να μη σε πιανει πανικος,
ουτε κι ο ιδιος ο θεος…
Ετσι λεει ο Μαλαμας…..
Συμφωνω απολυτα…..
10 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 9:16 μμ
παραείναι υπερβατικό όμως….
11 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 1:15 πμ
Το να προτιμήσεις την (ιδεολογική, θρησκευτική, θεϊκή) ορφάνια είναι η δυσκολότερη μοναξιά. Και η μόνη που αξίζει όμως…
11 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 9:18 πμ
Καλημερούδια γλυκιά μου. Μοναξιά. Μεγάλη κουβέντα.
11 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 9:48 πμ
αν το “ευ” είναι μοναξιά πάει να πει πως την διαλέξαμε.
11 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 10:11 πμ
@σε ολους
η καθε μας λεξη μονο μοναξια δεν ειναι…
ευχαριστω…
11 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 1:50 μμ
H επιθυμία είναι μία. Πάντα ήταν μία. Mην ακούτε όσους σας λένε για επιθυμίες πλούτου, φήμης, εξουσίας, αυτοί είναι παιδιά που ποτέ δεν κατάλαβαν ότι όλα αυτά καμουφλάρουν τη μία, πρωταρχική ερώτηση: Πέρα απ’ όλα αυτά, τι υπάρχει;
11 Σεπτεμβρίου, 2007 στο 1:59 μμ
Kαλησπέρα Βασιλική.
“Αχ μοναξιά μου, αχ μοναξιά μου
Εσύ μ’ ακούς και δε μιλάς
Ποτέ σου κόντρα δε μου πας
Είναι στιγμές που σε μισώ που μ’ αγαπάς.”
(στίχοι: Νεκτάριος Μπήτρος – ερμηνευτής: Πάνος Καλίδης –
μουσική: Σάββας Ηλιάδης)