Όσο και το άδειο

Όταν είναι άδεια είναι σκοτεινά. Όταν είναι σκοτεινά μαζεύεσαι σε μια γωνιά. Μικραίνεις. Δεν μπορείς να δεις. Δεν μπορείς να ανασάνεις. Δεν λειτουργείς σε φυσικές ανθρώπινες διαστάσεις. Όταν είναι μικρά είναι και φοβισμένα. Πιο λίγα εξ’ ορισμού. Όρια που επιλέγουν τις κινήσεις.
Λίγη στο μικρό, ανήμπορη στο μεγάλο. Οι σκέψεις διαλύονται για να χωρέσουν απ’ το παράθυρο. Φεύγουν μια μια και αυτές. Τις περιμένει έξω ένα χέρι ξένο για να τις μεταφέρει απλά αλλού. Μετακόμιση. Μετοίκηση. Το άδειο όμως μένει μέσα. Και μαζί του και συ. Πέρασαν όλα από μια ματιά, σε μια ζωή.
Δεν μπορείς να βρεις άκρη πουθενά. Όλα κομμένα και αποκομμένα. Αισθήματα κενά, καινά. Φόβος και για τα δυο. Η μέρα έρχεται μόνο και μόνο για να φέρει το επόμενο βράδυ. Το επόμενο σκοτάδι. Η γωνίτσα το μόνο σταθερό σημείο. Εκεί το μυαλό, η καρδιά, η ψυχή. Όλα να χωρέσουνε σε ένα σημείο; Σημείο που δεν είναι όμως το δικό σου. Σημείο που δεν ήταν όμως αυτό, για το οποίο πάλεψες για τόσο, για όσο.
Άλλο ήταν, άλλο άξιζες, άλλο είναι. Η διαφορά έντονη. Όσο και το άδειο. Όσο και το σκοτεινό. Όσο και το λίγο. Όσο και συ, πια…

 

[Dark Woods paint by Seth Romero]

Ζωή σαν κιμωλία

Μια ψυχή πονεμένη. Αφημένη. Προσπαθεί. Τι καταφέρνει δεν μπορεί να δει. Είναι τόσα. Κι άλλα τόσα. Να σταθεί θέλει. Δεν μπορεί. Μέρος κανένα πια. Ήθελε απλά έναν ήλιο. Μια κουβέντα στα αυτιά. Έναν ουρανό. Ένα σύννεφο για αγκαλιά. Ένα ταξίδι που το προσπάθησε αλλά δεν το κατάκτησε. Βλέπεις, κατακτάς μόνο ότι σου παραδίνεται. Όσο κι αν εσύ, αν αυτό δεν, δεν είναι όλα. Ζωή τέλους. Σβήνονται τα γραμμένα. Κενό το μαύρο μένει. Και στα χέρια αφήνεται η μυρωδιά από μια ζωή σαν κιμωλία, που γράφοντας έλιωσε…

 

[Colored Chalk Lies in a Tray on a Blackboard photo by Roy Gumpel]

Ερώτηση. Κατάφαση. Σιωπή.

Πως γράφεις όταν δεν σκέφτεσαι. Πως ζεις όταν δεν αναπνέεις. Πως υπάρχεις όταν δεν νιώθεις. Πως. Ερώτηση.
Οι σκέψεις σκορπίζονται. Όλα θέλουν χωρίς να μπορείς. Όλα μπορούν χωρίς να θέλεις. Αλλιώς ήταν όλα αλλά και όλα άλλαξαν. Σημείο που δεν υπάρχει ούτε καν στον χάρτη. Η ζωή είναι εκεί και συ είσαι αλλού. Κατάφαση.
Και η ερώτηση αναζητεί νέο σημείο στίξης για να μπορέσει να απαντηθεί. Σιωπή.

 

[Detail of the Sistine Madonna paint by Raphael]

Δυό βήματα αρκούν

Ήταν έρμαιο πια, αισθήσεων και παραισθήσεων. Είχε ρυθμούς έξω από οτιδήποτε μέχρι τώρα γνώριζε ίσως και όλα γνώριμα μπορεί αλλά με εκείνη την αίσθηση του άγνωστου. Τρόμαζε εύκολα από ό,τι δεν είχε υπολογίσει. Αστάθμητοι παράγοντες που τίναζαν την ηρεμία της στον αέρα. Όλοι έβλεπαν έναν άλλο άνθρωπο πια. Εκείνη όχι. Συνέχιζε να βλέπει ό,τι έβλεπε μέχρι τώρα. Όλοι της μιλούσαν για αλλαγή. Εκείνη σιωπούσε και άλλαζε απλά θέμα. Δεν απέφευγε. Όχι. Ποτέ δεν το έκανε. Απλά δεν θεωρούσε ότι υπήρχε λόγος ύπαρξης μιας τέτοιας συζήτησης. Τα απολύτως απαραίτητα πια. Ότι ήταν να πει το είχε πει. Εδώ και καιρό…

 

Οι λόγοι της χαθήκαν μαζί με τις σταγόνες που κυλούσαν στα τζάμια. Η βροχή σήμερα την έκανε να μαζευτεί και σε εμβρυακή στάση να τα μικρύνει όλα μέσα της τόσο, ώστε να μπορέσει να τα βγάλει πιο εύκολα. Είχε μάθει πια να μην μαζεύει πολλά. Ό,τι την ενοχλούσε το τραβούσε κατευθείαν. Λίγο μάτωνε αλλά μια μικρή πληγή θέλει λιγότερο χρόνο για να γιατρευτεί από ότι μια μεγάλη, έτσι πίστευε. Μεγάλα δεν μπορούσε πια. Μικρά ίσως. Τουλάχιστον τα έβρισκε πιο διαχειρίσιμα. Ότι μπορούσε μόνο πια. Ότι γινόταν ανεχτό από το αισθητήριο της. Ότι το ταλάντωνε έστω και λίγο, το απομάκρυνε αμέσως…

 

και τα σημεία στίξης στον τίτλο σήμερα θα είναι ανύπαρκτα…

 

[Private Feelings paint by Chan Ashui]

Συντεταγμένες μιας διά[θέσης]…

Δεν ήταν που έπρεπε. Ήταν που έτσι λειτουργούσε. Έτσι αντιλαμβανόταν την θέση. Αλλιώς δεν. Χανόταν και αυτό δεν έφερνε κανένα αποτέλεσμα. Απόκτημα ετών. Έτσι αναζητούσε τις συντεταγμένες της ζωής. Όποια κι αν ήταν αυτή. Όρια και περιθώρια τα έβαζε κάτω. Τα κοιτούσε. Τα αναγνώριζε. Θετικό αυτό. Παζλ όμως φαινόταν όλα. Έπρεπε να έχει την εικόνα στο μυαλό για να πάρει τα κομμάτια του και να τα βάλει εκεί όπου θα σχημάτιζαν αυτήν την εικόνα. Στα χέρια τα κομμάτια, στα μάτια η εικόνα, στην καρδιά η πρόθεση, στο μυαλό η πράξη. Στην ψυχή έμενε όμως σε μια γωνιά η διά[θέση]. Δεν μπορούσε να την βρει. Οι συντεταγμένες της είχαν χαθεί. Αντίθεση θέσης; Άφησε κάτω τα κομμάτια. Έκλεισε τα μάτια. Με μια μεγάλη ανάσα κλείδωσε την καρδιά σε μια στιγμή. Πάγωσε τις σκέψεις του μυαλού. Άφησε την ψυχή να οδηγηθεί, αυτή ήξερε. Κατάλαβε ότι ήταν θέμα συντεταγμένων. Να τις ξαναβρεί, να την αισθανθεί. Αυτό πρώτα. Έπειτα τα άλλα…

 

[Missing Piece of Puzzle Map, poster]

Αστρο – Βραδιά 2007

Το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας ΝΟΗΣΙΣ σας προσκαλεί την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου, από τις 18.00, στην «Αστρο – Βραδιά 2007».

Οι δραστηριότητες της εκδήλωσης, που πραγματοποιείται στο πλαίσιο των φετινών Δημητρίων, περιλαμβάνουν: παρουσία των Μουσείων της πόλης, με πληροφοριακό υλικό και εκπροσώπους τους για ενημέρωση του κοινού, λειτουργία του – κλειστού ακόμα για το κοινό – εκθετηρίου μεταφορών, παρουσίαση της «Μαγείας της Επιστήμης», ενός εκπαιδευτικού – ψυχαγωγικού προγράμματος, έκθεση φωτογραφίας με θέμα το διάστημα (υλικό από τον Όμιλο Φίλων Αστρονομίας και το ΝΟΗΣΙΣ), προβολές στις τρεις αίθουσες θεαμάτων (Πλανητάριο, Κοσμοθέατρο, Προσομοιωτή).

Επίσης, σε συνεργασία με τον Όμιλο Φίλων Αστρονομίας, θα τοποθετηθούν στον εξωτερικό χώρο τηλεσκόπια, ώστε να μπορούν οι επισκέπτες να παρατηρήσουν τον νυχτερινό ουρανό. Η εκδήλωση πρόκειται να κορυφωθεί με συναυλία του μουσικού συγκροτήματος MIKRO.

Η είσοδος και η συμμετοχή του κοινού σε όλες τις δράσεις είναι ελεύθερη.

Χορηγοί
Coca Cola – Τρία Έψιλον, Κατάστημα «Πλανητάριο» – Δ. Τσάμπουρας, The Planetarium Barestau

Χορηγοί επικοινωνίας
ΕΡΤ3, ΑΝΤ1 Radio, Μακεδονία TV, Αγγελιοφόρος

Πληροφορίες: Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας ΝΟΗΣΙΣ,
Τηλέφωνο: 2310 483000