“τώρα“, μου λέει, “θα πάμε μακριά“,
“μα δε βλέπεις“, του λέω, “μας ξέχασαν“,
“γι’ αυτό” μου λέει…
Τάσος Λειβαδίτης
[Νυχτερινός επισκέπτης]
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε την 30 Αυγούστου, 2007 στις 11:07 πμ και έχει αρχειοθετηθεί ώς their beautiful words... . Μπορείτε να παρακολουθήσετε τυχόν νέες απαντήσεις χρησιμοποιώντας το feed RSS 2.0
Μπορείτε να αφήσετε μια απάντηση, ή ένα trackback από την δικιά σας σελίδα.
30 Αυγούστου, 2007 στο 11:19 πμ
far away…. so close!
30 Αυγούστου, 2007 στο 11:31 πμ
Γι’ αυτό, κερασάκι μου!
καλημέρα
30 Αυγούστου, 2007 στο 2:06 μμ
γι αυτό…
για να τους ξεχάσουμε κι εμείς!
Καλημέρα Βασιλική
30 Αυγούστου, 2007 στο 2:32 μμ
Δίχως το βλέμμα εκείνων που παραφυλούν τα βήματά μας θα φτάσουμε μακριά.
Πάντοτε φτάναμε μακριά δίχως τους ρουφιάνους που μας ακολουθούν.
Να θυμάσαι να πιστεύεις μονάχα κι ίσως έτσι φτάσουμε κάποτε στο όνειρο.
30 Αυγούστου, 2007 στο 2:47 μμ
Βασιλική μου, Καλημέρα καλή μου. ωραιες οι λέξεις. Νομιζω όμως ότι γίνονται πολλά βήματα από παρα πολλούς ανθρωπους, κρατικοδιαιτους, ιδιωτικοδίαιτους, παντως γινεται δουλεια΄. θα παω το σαββατοκυριακο και θα δω απο κοντα΄. Υπαρχει ενα κενό σε σχεση με τους ηλικιωμένους κι αυτούς που δεν μπορούν να αντιμετωπισουν τη στοιχειωδη εστω γραφειοκρατία. Κι εκει πρεπει να πεσει το βαρος του κρατικού μηχανισμού.
30 Αυγούστου, 2007 στο 4:49 μμ
μην ξεχαστούν…
παρακαλώ…
αξίζουν ….
@Ritsmas!
αν προτίθεσαι να έρθεις στα “καμένα” της Ηλείας… στείλε mail…
30 Αυγούστου, 2007 στο 7:41 μμ
@σε ολους
θα ηθελα να πω οτι το σημερινο μου ποστ δεν εχει καμια σχεση με τα γεγονοτα των τελευταιων ημερων… ειναι εντελως προσωπικο…
@αντωνιος
οτι μακρια φαινεται μπορει να ειναι διπλα μας… απλα απο την αλλη πλευρα μας…
@γλυκοπατατακι
φιλια μικρη μου…
@σταλαγματια
αναφερεσαι σε αυτους που…
εγω ομως οχι…
εγω αναφερομαι σε αυτους που δεν…
@ιωαννης
κρατω το να φτασω στο ονειρο…
@ριτσα
εχεις δικιο. συμφωνω…
να πας καλη μου… μακαρι να μπορουσα να το εκανα κι εγω…
@υφαντρα
μου σκιζεις την ψυχη…
δεν μπορω να συμπαρασταθω…
ξερω ομως οτι εσυ μπορεις και θα το κανεις…
31 Αυγούστου, 2007 στο 1:10 πμ
- Κύριε, βοήθησέ με, του λέω, χάνομαι.
Μα αυτή είναι η βοήθειά μου – να χαθείς…
Για να σε ψάχνουν στους αιώνες!
Τάσος Λειβαδίτης
31 Αυγούστου, 2007 στο 9:31 πμ
@αποστολος
τι να πω τωρα εγω; μικρα τα λογια μου και αγουρα…
31 Αυγούστου, 2007 στο 12:07 μμ
Ο Λειβαδίτης ήταν ανέκαθεν από τους ποιητές παυ αγαπούσα ιδιαιτέρως.
Γι’ αυτο και επέλεξα τα δικά του λόγια να κοσμούν το “σπίτι” μου.
Κοίτα και ένα άλλο που μιλα στην ψυχή (μου)
Ώ απέραντη νοσταλγία για κάτι που ποτέ δεν ζήσαμε
κι όμως αυτό υπήρξε όλη η ζωή μας…