Σκέψεις ημιακέραιες…

Γλιστράω και πάλι εκεί. Στου μυαλού τα κυκλικά δωμάτια. Τα κοιτώ και πάλι ένα ένα. Προσπαθώ να ανοίξω παράθυρα και πόρτες. Να γίνουνε και πάλι όπως πριν. Φωτεινά και γελαστά. Από μέσα. Από έξω είναι. Προσπαθώ να είναι τουλάχιστον. Αλλά μέσα θέλουν φως. Θέλουν ήχο.
Είναι βασανιστική η σκέψη του μαύρου, του σκοτεινού, της απώλειας χρώματος. Της κατάστασης που όλα, λόγω της βαρύτητας τους, καταλήγουν σε ένα σημείο. Φως ενός άστρου που κατέρρευσε, που έχασε την μάχη.
Συμπίεση μάζας από την οποία τίποτα και κανένας δεν μπορεί να διαφύγει. Ένας μοναχικός ορίζοντας γεγονότων, ανεπιβεβαίωτος. Χαμένες οι πληροφορίες. Κατέρρευσε η μάζα του μυαλού μου.
Μαζί της και εγώ. Στην πορεία όλα επιμηκύνονται. Χάνουν την ευστάθεια τους. Εντροπία της ψυχής. Δεν την επιδιώκω. Δεν την επιζητώ. Είναι εκεί όμως. Δεδομένη ήμουν. Δεδομένο είναι. Στοιχείο πράξης. Όχι απλής. Δεν είναι ούτε πρόσθεση αλλά ούτε και αφαίρεση. Όχι πια. Διαίρεση και πολλαπλασιασμός, μπορεί. Ίσον δεν υπάρχει.
Ιδιότητες στοιχείων στον περιοδικό πίνακα του μυαλού. Διαμορφώσεις. Άπειρες. Μοναδικές. Μονοδιάστατες μέσα σε περιβάλλον πολυδιάστατο. Χορδές παντού σαν ιστός με περιμένουν. Η καθαρότητα της ψυχής δεν έχει θέση, πια. Δεν έχει σημασία.
Όλα γυρίζουν με ιδιοστροφορμή ημιακέραια. Αρνητικά ημιακέραια. Οι ηλεκτρικές εκφορτίσεις μου προκαλούν υπερδιέργεση. Ανάμνηση. Ένας ιππόκαμπος στην μέση μιας θάλασσας, μιας ζωής. Μιας σκέψης…

 

[Spheres of Thought II, paint by Marlene Healey]