Μαγικοί ανθρώπινοι προορισμοί…

Η πρόσκληση από την Μεγαλειότατη. Αγαπημένοι προορισμοί πέντε τον αριθμό. Παιχνίδι που κυλάει από χέρι σε χέρι. Από μυαλό σε μυαλό. Έφτασε και σε μένα και για αυτό την ευχαριστώ. Βλέποντας το παιχνίδι να εξελίσσεται από όπου περνούσε, ταξίδια σε τόπους μετρούσε. Εγώ θα το γράψω όμως όπως το αισθάνομαι. Όπως αισθάνομαι τον προορισμό, το ταξίδι. Δεν θα βάλω χώρα, τόπο. Θα γράψω μόνο για την αίσθηση του ταξιδιού ανάλογα τον προορισμό…

Το πρώτο μας ταξίδι είναι η γέννηση. Προορισμός μας η ζωή. Διαδρομή μέσα από ένα υγρό περιβάλλον που μας πλαισιώνει και μας θρέφει. Ένας χτύπος καρδιάς που μας δίνει πάντα ένα ρυθμό στην ζωή. Η μάνα, ένας άνθρωπος και ένα ταξίδι, που μας έδωσε ζωή. Χάδι. Βλέμμα. Αγκαλιά…

Επόμενο ταξίδι η μάθηση. Προορισμός η γνώση. Δύσκολη διαδρομή για να φτάσεις. Δύσκολη διαδρομή για να περπατήσεις. Θέλει κόπο αλλά στο τέλος αξίζει. Όχι για τις περγαμηνές αλλά για την κατάκτηση της γνώσης. Για την μάθηση του ταξιδιού και την αξία του προορισμού…

Κάπου εκεί, νωρίτερα ή αργότερα για τον καθένα, ξεκινάει και το ταξίδι της αγάπης. Προορισμός του το ιδανικό. Δεν έχει χάρτες. Δεν έχει δρόμους. Έχει μόνο άγγιγμα. Φιλί. Υποταγή. Έρωτα. Είναι μάλλον το μόνο ταξίδι που δεν θέλεις να φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου…

Ακολουθεί το ταξίδι της ανάσας. Προορισμός του μια νέα ζωή. Ένα δικό σου κομμάτι που θα ξεκινήσει τον δικό του προορισμό. Μια παρακαταθήκη σε αυτό που έρχεται. Μια συνέχεια αέναη του εαυτού σου. Ένα ταξίδι μαγικό και σε χρώματα και σε αρώματα…

Το μεγαλύτερο ταξίδι είναι και το τελευταίο. Προορισμός η επιστροφή. Η τελευταία μας αίσθηση, το στερνό αντίο σε ανθρώπους που αγαπήσαμε. Δυο μάτια κλειστά και η ζωή μας καρέ καρέ σε όλα της τα ταξίδια, με όλους της τους αγαπημένους προορισμούς…

Δεν μπόρεσα να βρω μαγευτικότερους προορισμούς. Μπορεί ίσως να μην ξέρω ακόμη και καλά καλά να ταξιδεύω. Όμως έτσι το αισθάνθηκα το νόημα του παιχνιδιού… Οι πέντε που θα ήθελα να συνεχίσουν είναι:
Αντώνιος
Βασίλης
Γιώργος
Ιωάννης
Μάνος

 

[Unity paint by Monica Stewart]