Από χθες…

Το πρώτο σημάδι ήταν η έκπληξη. Το διάβασα χωρίς να θέλω να το καταλάβω. Να το συνειδητοποιήσω. Ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια. Να ιδρώνουν τα χέρια μου. Να μουδιάζει το σώμα μου.
Όπως τότε… Ήταν διαφορετικά τότε, δεν λέω. Ας το αφήσω εκεί όμως το τότε, ας το αφήσω να πονάει εκεί. Έρχεται και πάλι σε λίγες μέρες όποτε ας γίνουν όλα στον χρόνο τους.
Την Αμαλία δεν την ήξερα. Δεν είδα τον πόνο της. Δεν ξενύχτησα μαζί της. Δεν… Αλλά μερικές φορές και αυτό το δεν, πονάει. Μετράει. Σκέφτηκα εμένα. Τον απέναντι. Τον παραδίπλα. Όλους μας. Στο εμένα, ο πόνος ήταν μέσα μου. Στο όλους μας, ο πόνος ήταν παντού. Πόνος καθάριος να στάζει…
Μετά ήρθε η οργή. Ο θυμός. Η αδικία της κατάστασης. Φούντωσα. Σηκώθηκα μην ξέροντας τι να κάνω. Ανήμπορη. Αυτή η ανημποριά με τσάκισε. Αυτό με λύπησε περισσότερο. Να μην μπορείς να κάνεις κάτι. Ο συμβιβασμός με την ανθρώπινη φύση. Με την ανθρώπινη πορεία. Με την απανθρωπιά. Κάθε ανάσα μας, από την στιγμή της γέννησης μας, μας φέρνει πιο κοντά στον θάνατο. Ότι αρχίζει, τελειώνει. Κύκλος που κλείνει. Και συ να περιφέρεις την ύπαρξη σου μέσα σε αυτόν. Γνωστά όλα αυτά… Αλλά… Δεν ξέρω… Είναι φορές που κολλάω. Αυτή είναι μια από αυτές τις φορές… Κόλλησα και δεν.. Το μόνο που βγαίνει είναι ένας στεναγμός. Ένας αναστεναγμός… Από χθες…

 

Να με συμπαθάτε για τα κλειστά σχόλια…
Αλλά δεν…
Αφήστε το στην Αμαλία…