Ανθρωπόμορφο τέρας κακίας… με θλίβεις…

Με θλίβει η συμπεριφορά σου. Με αφήνει άφωνη. Όχι γιατί δεν μπορώ να μιλήσω αλλά γιατί δεν έχω τι να πω. Ναι ρε μαλάκα. Δεν έχω τι να πω. Τι να πεις για να απαλύνεις την κακία; Τι να πεις για να διώξεις την απανθρωπιά; Ρε, με ακούς;;; Είσαι απλά αφεντικό. Δεν είμαι δούλος. Με πληρώνεις για να σου παρέχω υπηρεσίες. Αν δεν σου κάνω, διώξε με. Αλλά μην… Μην…
Μιλάς και μου ‘ρχεται να κάνω εμετό. Είσαι εμετικός. Σέρνεσαι. Μιλάς και σέρνεσαι. Μιλάς και είναι όλα τόσο παράλογα, που δεν μπορώ να τα δεχθώ. Κατάλαβες; Δεν μπορώ. Δεν μπορώ. Δεν νομίζω δηλαδή ότι και κανένας νοήμων άνθρωπος θα μπορούσε αλλά ας μην το κάνουμε και θέμα.
Έχε χάρη ρε μπαγλαμά. Έχε χάρη ρε ανθρωπόμορφο τέρας κακίας. Έχε χάρη. Τόσα χρόνια υπομένω. Κάθε φορά και για άλλο λόγο. Κάθε φορά και με άλλο τρόπο. Αλλά να ξέρεις κάτι… Όλα, ρε γαμώτη μου, έχουν όρια. Ακόμη και ‘γω! Ναι, πίστεψε το. Ακόμη και εγώ. Και είμαι πολύ κοντά σε αυτά τα όρια. Πολύ κοντά. Έκρηξη δεν θα δεις. Όχι. Δεν θα μου το επιτρέψω. Χαμόγελο θα δεις. Χαμόγελο και ‘εθελούσια έξοδο’. Χωρίς απαιτήσεις ρε ανθρωπάκι. Χωρίς. Χάρισμα σου. Εσύ τα έχεις περισσότερη ανάγκη από μένα. Να ‘σαι καλά και να τα χαίρεσαι τα λεφτά σου.
Εγώ άλλο δεν μπορώ. Δεν δύναμαι. Δεν σου κάνω βρε παιδί. Δεν είμαι εγώ υπάλληλος των δικών σου απαιτήσεων. Δεν μπορώ να ανέβω στο επίπεδο σου. Δεν έχω τα πτυχία σου. Δεν είμαι του κύκλου σου. Δεν…

Με θλίβεις όμως με την κακία σου…
Μόνο αυτό…
Είσαι θλιβερός μεγάλε… θλιβερά κακός…

1 Ιουνίου Όσοι περισσότεροι, τόσο το καλύτερο…

1 Ιουνίου. Μέρα της Αμαλίας. Της κάθε Αμαλίας. Μέρα σιωπής. Μέρα εικόνας. Μέρα Ελπίδας. Μέρα μηνύματος. Σε όλους. Από όλους μας…

Ο Αρκούδος έφτιαξε κάτι για κείνη την μέρα… αξίζει να το δείτε…

Σινεμά ‘Η ζωή’

• Τι έργο παίζει σήμερα;

• Εμένα ρώτας παιδάκι μου; Δεν ξέρω γράμματα. Να δες την αφίσα. Εκεί τον γράφει τον τίτλο. Γράφει και τους πρωταγωνιστές. Αλλά απ’ ότι άκουσα και έτσι που σε κόβω, δεν ξέρω αν θα σου αρέσει το έργο…

• Λες;

• Λέω. Άκουσα ότι έχει πόνο. Ότι έχει κλάμα. Ότι έχει λόγια ακαταλαβίστικα. Έτσι άκουσα, έτσι λέω…

• Δεν βαριέσαι. Καλό μπορεί να είναι… Α! Το διάλειμμα πόση ώρα κρατάει;

• Όσο αντέχει ο καθένας…

Απόπειρα ζωής…

Δεν μπορούσε άλλο να διαχειριστεί την παρουσία της μέσα στο σπίτι. Το έπνιγε κι αυτό, με την ένταση της φωνής της και ήταν κρίμα. Μιας φωνής που συχνά πυκνά τον τελευταίο καιρό ακούγονταν εκεί μέσα. Μιας φωνής που έλεγε και ξανάλεγε τα ίδια και τα ίδια. Που απελπισμένα ζητούσε απαντήσεις. Που όμως απαντήσεις δεν θα έπαιρνε. Αποφάσισε να πάει μια βόλτα. Να χαθεί μέσα στην αδυναμία του δρόμου. Του κόσμου. Της ζωής. Να δει και άλλους ανθρώπους να περιφέρουν όπως και αυτή, την φωνή τους…
Έτσι ντύθηκε. Βάφτηκε. Πήρε την τσάντα της, κλείδωσε και κατέβηκε απ’ τις σκάλες. Βγαίνοντας στον δρόμο μπροστά απ’ το σπίτι της, κοίταξε δεξιά και μετά αριστερά. Έπρεπε να επιλέξει σε ποια κατεύθυνση θα πάει βόλτα το κορμί της. Το μυαλό και την φωνή της. Τελικά είπε να πάει ευθεία. Να κατηφορίσει με τα πόδια έως την θάλασσα. Να πάρει σπόρια από το αγαπημένο της μαγαζί και να πάει εκεί που θα μπορούσε να καθίσει σε ένα παγκάκι και να χαζέψει. Αποφάσισε ότι κάτι το πολυσύχναστο και πολύβουο δεν θα την βοηθούσε. Έτσι και έκανε. Όταν έφτασε εκεί ήταν ήδη στην μέση του το απόγευμα. Κάθισε και άρχισε να τρώει ένα ένα τα σποράκια της βγάζοντας τα από την μεγάλη άσπρη χάρτινη σακούλα, σήμα κατατεθέν του μαγαζιού…
Ήσυχα ήταν. Όμορφα σίγουρα θα το έλεγε κανείς. Τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους. Η φωνή της ρωτούσε μεν αλλά πιο χαμηλόφωνα πια. Το καλό ήταν ότι στην ανοιχτωσιά, οι ήχοι της χανότανε. Δεν επέστρεφαν. Έφευγαν. Ταξίδευαν για κάπου αλλού. Αυτό άρχισε να την ηρεμεί…
Τα μάτια της τότε έπεσαν πάνω σε ένα καραβάκι. Με μεγάλα κατάλευκα πανιά. Προορισμός του σίγουρα η μαρίνα που υπήρχε λίγο παρακάτω. Το αεράκι απαλά χτυπούσε τα πανιά του και προκαλούσε κύματα συμβολής πάνω τους. Κύματα αέρα πάνω σε όλα τα χρώματα και αυτό γιατί τα πανιά σαν ένα μεγάλο πρίσμα, ανοίγανε το φως. Εκεί όλα μαζεμένα. Ρωτούσε πια κοιτάζοντας μόνο τα χρώματα. Οι ήχοι της τότε ξαφνικά κόλλησαν πάνω τους. Λες και ταξίδευαν μαζί τους. Ναι, τους έβλεπε. Έβλεπε τον ήχο της σαν ακόμη ένα κύμα συμβολής να διατρέχει τα πανιά, το άσπρο τους να σπάει σε χίλια χρώματα και το καραβάκι να πλέει έτσι στο γαλάζιο του νερού. Μαγεία. Τότε ήταν που τους είδε να ηρεμούν και αυτοί. Να χάνονται μέσα στην ζωή. Στο φως. Στο χρώμα. Στον αέρα. Στο νερό. Η φωτιά του μυαλού της επιτέλους έσβηνε σιγά σιγά…
‘Καταλυτική η βόλτα…’ σκέφτηκε. ‘Η καλύτερη απόπειρα ζωής…’ μονολόγησε και σηκώθηκε για να γυρίσει σπίτι της έχοντας όμως κολλημένο στο χέρι της ένα κομματάκι από την άσπρη χάρτινη σακούλα… ένα κομματάκι από ένα μικρό άσπρο καραβάκι…

 

[ο πίνακας 'Χάρτινο καραβάκι' είναι του Βαγγέλη Φίτσιου]

Η του χρώματος έκρηξη…

Το χρώμα γεννήθηκε μαζί μας. Απαραίτητο συστατικό της ύπαρξης μας. Το βλέπουμε, το χρειαζόμαστε. Μας ηρεμεί. Μας βοηθάει. Είναι γύρω μας και μέσα μας. Τα μάτια μας εξαρτημένα από αυτό. Ακόμη όμως και με κλειστά τα μάτια το νιώθουμε. Το χρώμα είναι αίσθηση. Είναι έκρηξη. Υπάρχει στους νευρώνες μας. Εδρεύει στην λογική μας. Το καθένα μας δίνει και την αίσθηση του. Με το γαλάζιο αισθανόμαστε το πνεύμα, τον στοχασμό, την προσευχή και τον ουρανό. Το πράσινο έρχεται για να ταράξει την ζωή. Να μας δώσει την ανάπτυξη. Την ισορροπία της φύσης. Το κίτρινο δυνατό και θορυβώδες, μας τονίζει την ενέργεια. Είναι το χρώμα της αναπαραγωγής. Το πορτοκαλί αγκαλιάζει την περίσκεψη και προδίδει το ενδιαφέρον μας για τους άλλους. Το κόκκινο επιθετικό, επιθυμεί την κατάκτηση. Αρνητική ή θετική. Όλα μέσα μας και γύρω μας λοιπόν. Μια έκρηξη χρωμάτων που περιγράφει αρμονικά την ζωή… που είναι η ίδια η ζωή…

[paint Hearts by Jim Dine]

Από χθες…

Το πρώτο σημάδι ήταν η έκπληξη. Το διάβασα χωρίς να θέλω να το καταλάβω. Να το συνειδητοποιήσω. Ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια. Να ιδρώνουν τα χέρια μου. Να μουδιάζει το σώμα μου.
Όπως τότε… Ήταν διαφορετικά τότε, δεν λέω. Ας το αφήσω εκεί όμως το τότε, ας το αφήσω να πονάει εκεί. Έρχεται και πάλι σε λίγες μέρες όποτε ας γίνουν όλα στον χρόνο τους.
Την Αμαλία δεν την ήξερα. Δεν είδα τον πόνο της. Δεν ξενύχτησα μαζί της. Δεν… Αλλά μερικές φορές και αυτό το δεν, πονάει. Μετράει. Σκέφτηκα εμένα. Τον απέναντι. Τον παραδίπλα. Όλους μας. Στο εμένα, ο πόνος ήταν μέσα μου. Στο όλους μας, ο πόνος ήταν παντού. Πόνος καθάριος να στάζει…
Μετά ήρθε η οργή. Ο θυμός. Η αδικία της κατάστασης. Φούντωσα. Σηκώθηκα μην ξέροντας τι να κάνω. Ανήμπορη. Αυτή η ανημποριά με τσάκισε. Αυτό με λύπησε περισσότερο. Να μην μπορείς να κάνεις κάτι. Ο συμβιβασμός με την ανθρώπινη φύση. Με την ανθρώπινη πορεία. Με την απανθρωπιά. Κάθε ανάσα μας, από την στιγμή της γέννησης μας, μας φέρνει πιο κοντά στον θάνατο. Ότι αρχίζει, τελειώνει. Κύκλος που κλείνει. Και συ να περιφέρεις την ύπαρξη σου μέσα σε αυτόν. Γνωστά όλα αυτά… Αλλά… Δεν ξέρω… Είναι φορές που κολλάω. Αυτή είναι μια από αυτές τις φορές… Κόλλησα και δεν.. Το μόνο που βγαίνει είναι ένας στεναγμός. Ένας αναστεναγμός… Από χθες…

 

Να με συμπαθάτε για τα κλειστά σχόλια…
Αλλά δεν…
Αφήστε το στην Αμαλία…