Θεατής της ζωής…
Βλέπω. Σκέφτομαι. Κρίνω. Πράττω. Κρίνομαι. Ομολογώ. Ζω. Καθημερινά ο ίδιος αγώνας. Βαριά σκέψη με ελαφριά διάθεση. Ελαφριά διάθεση με ασήκωτη σκέψη. Εναλλάσσονται. Καθημερινά και αδιάκοπα. Διαδρομή. Ενναλασσόμενα τοπία. Άνθρωποι. Χαρακτήρες. Προσωπικότητες. Όλα υπολογίσιμα. Όλα επεξεργάσιμα. Άλλα διαχειρίσιμα. Άλλα αδιαχείριστα. Κινήσεις. Λέξεις. Ζωή. Και εγώ. Να πρωταγωνιστώ σαν ένας ακόμη θεατής της ζωής…
Κρατάμε μέσ’ στα χέρια μας τα πρόσωπά μας
και βλέπουμε χρωματιστές εκτάσεις.
Οι σκέψεις μας γίνονται γεννιούνται
στην κάθε μας ματιά…
Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα.
Η χάρη τους είναι ψηλή περιπλοκάδα,
που σφίγγει τα μελλούμενα και την ζωή μας
μέσα στ’ αστέρια…
Ανδρέας Εμπειρίκος
23 Απριλίου, 2007 στο 11:09 πμ
Επιτέλους, να σε δω με λίγο αισιόδοξο κείμενο. Εμπρός για τον πρωταγωνιστικό ρόλο σου.
23 Απριλίου, 2007 στο 11:45 πμ
Διάλεξε το ρόλο της ζωής σου και πρωταγωνίστησε, έστω κι αν είναι έργο άλλων…
Κάνε στο τέλος του έργου να θυμούνται εσένα.
23 Απριλίου, 2007 στο 11:50 πμ
γινε εσυ ο σκηνοθετης, ο συγγραφεας, ο χορογραφος… γινε οτι μπορεις…οτι αντεχεις
την καλημερα μου!
23 Απριλίου, 2007 στο 1:55 μμ
Όπως είπε και η Ελενα γίνε ο σκηνοθέτης ή ότι άλλο θέλεις….θεατές της ζωής υπήρξαμε όλοι μας κάποιες στιγμές στη ζωή και όμως την πήραμε και πάλι στα χέρια μας ….
23 Απριλίου, 2007 στο 2:30 μμ
έλα, δυναμικά, ξεκινάμε!!
(να σου πω ένα μυστικό;; και εγώ αυτό προσπαθώ… να πάψω να είμαι θεατής…λέω να γίνω χορογράφος! εσύ;)
Φιλάκια
23 Απριλίου, 2007 στο 3:18 μμ
Δεν είναι άσχημη η θέαση, φτάνει να μην μείνεις εκεί…
23 Απριλίου, 2007 στο 6:16 μμ
@δημος
νιωθεις οτι με ειδες; δεν ξερω, θα πιστεψω οτι μου πεις…
@αντωνιος
μα αν ειναι εργο αλλων, δεν ειναι η ζωη μου… ή ειναι;
παντως θελω να πιστευω οτι στο τελος του εργου, θα θυμουνται εμενα…
και οχι γιατι πρωταγωνιστησα, ισως… αλλα γιατι απλα πηρα μερος…
@ελενα
μα αν γινω ολα αυτα, πως θα μπορεσω να “ζησω” κιολας το εργο;
μου λες;
@τρελοφαντασμενη
και καλα κανατε, αφου το κανατε! αφου μπορεσατε…
@αλεπουδιτσα
να γινεις μικρη μου, στο ευχομαι…
ο χορος δινει ελευθερια πανω απο ολα…
ελευθερια στις αισθησεις και στις κινησεις…
αυτο δεν θες;
@αν-λου
αναλογα τον ρολο του καθενος! πρεπει να υπαρχουν και απλοι θεατες…
για να αποθεωνει καποιος τον πρωταγωνιστη… πρεπει να υπαρχουν και θεατες… ε;
23 Απριλίου, 2007 στο 6:18 μμ
Όλα θέλουν το χρόνο τους…