Το χάος μέσα του…
Κάποιος πρέπει να έχει το χάος μέσα του για να γίνει φλεγόμενο αστέρι…
Φρειδερίκος Βίλχελμ Νίτσε
Το ένιωθε. Δεν της ταίριαζε. Δεν της πήγαινε. Αλλά έπρεπε να το κάνει και θα το έκανε. Πάντα έκανε ότι έπρεπε. Η διάθεση της ήταν αντίθετη με όλα αυτά. Επαναστατούσε αλλά αυτή την υπότασσε. Υποτασσόταν σε διαδικασίες. Η επανάσταση της έπρεπε να περιμένει. Πόσο; Όσο…
Τυλίχτηκε με ένα κόκκινο φόρεμα και έβαλε στα μαλλιά της ένα αστέρι. Το έκανε ασυναίσθητα. Ήταν όμως μοιραίο. Ένιωσε έτοιμη και βρήκε έξω. Ένιωσε έναν άνεμο. Μια έκρηξη. Μια πλήρωση. Το κενό την ρούφηξε. Το χάος την διάλυσε. Η επανάσταση εκτέλεσε το καθήκον της. Δεν την ρώτησε. Η ένωση της ολοκληρώθηκε. Το αστέρι φαινόταν από μακριά. Έκαιγε. Κόκκινο…
20 Απριλίου, 2007 στο 9:55 πμ
Και έλεγα από που προέρχεται όλο αυτό το φώς…
20 Απριλίου, 2007 στο 11:10 πμ
Προτιμω να μεινω εδω στη γη,παρεα με τους τοσους γνωστους…ονειροπολους…
20 Απριλίου, 2007 στο 11:11 πμ
Το χάος δεν είναι πάντα φωτεινό.
Δυστυχώς εμείς το βλέπουμε μόνο σκοτεινό!
20 Απριλίου, 2007 στο 11:15 πμ
@καμηλιερης
τωρα ξερεις!
@πρεζα τι-βι
ναι… να το κανεις!
@αντωνιος
βλεπουμε ο,τι μπορουμε… αλλα μπορουμε να νιωθουμε οτι θελουμε…
20 Απριλίου, 2007 στο 12:09 μμ
Κόκκινο, αστέρι, σκέψεις βαριές. Πάνω που μοιάζει ότι θα έχει αισιόδοξο χαρακτήρα και λέω κι εγώ να ένα χαρωπό κείμενο της Βασιλικής, μου εμφανίζεται η γνωστή απαισιοδοξία σου. Πολύ ωραίο κείμενο, πάρα ταύτα.
20 Απριλίου, 2007 στο 12:41 μμ
ετσι μου ρχεται Βασιλικη μου να ρθω να σε παρω απο το χερι να ανεβουμε σε βουνα και πεδιαδες, να τρεξουμε με τα ποδια γυμνα στην παραλια να ξαποστασουμε στο διπλανο ταβερνακι και να πουμε στην υγεια μας αγκαλια με ενα ουζακι!!!
20 Απριλίου, 2007 στο 4:29 μμ
Βασιλική μου , πάντα γλυκειά και βαθυστόχαστη απλότητα..
Λυπάμαι που δεν είδα πιο νωρίς την επισύμανση για την Αμαλία .. Το σημειώνω στο post ..
Καλό απόγευμα ..
20 Απριλίου, 2007 στο 6:07 μμ
Η επανάσταση της έπρεπε να περιμένει. Πόσο; Όσο…
Μέχρι να ήταν έτοιμη ν’ αψηφήσει τα πρέπει κι ας γινόταν παρανάλωμα!
Άλλο ένα εξαιρετικό κείμενό σου!
20 Απριλίου, 2007 στο 6:55 μμ
πολύ όμορφο Βασιλική!
σ ‘ ευχαριστώ
(όσο για τη δύναμη της Αμαλίας- ναι είναι τεράστια ψυχή!)
21 Απριλίου, 2007 στο 8:14 πμ
Μια στιγμιαία επανάσταση που καταργεί μια ζωή υποταγής.
Μα είναι τίποτα το ίδιο μετά απ’αυτό;
21 Απριλίου, 2007 στο 12:12 μμ
που λάμπεις τώρα αστέρι μου;
υπέροχες εικόνες έβγαλες, πολύ όμορφο
καλό σου Σαββατοκύριακο
21 Απριλίου, 2007 στο 3:49 μμ
Πολύ όμορφο Βασιλική μου! Φως…
22 Απριλίου, 2007 στο 8:48 πμ
Πρώτη επίσκεψη στο blog σου και πραγματικά ενθουσιάστηκα!
Υπεροχο!
22 Απριλίου, 2007 στο 12:21 μμ
Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και τις ευχές.
))
Φιλιά
22 Απριλίου, 2007 στο 11:48 μμ
Ότι είναι ας είναι, σκέφτηκα. Εγώ για μια καληνύχτα θα περάσω. Και να μαι!
Καληνύχτα Βασιλική.
23 Απριλίου, 2007 στο 2:35 πμ
Υπεροχα λογια Βασιλικη,ευχαριστω για τον χρονο σου..
23 Απριλίου, 2007 στο 9:18 πμ
εκείνο που σε κάνει
να μοιάζεις πυρκαγιά
καλή βδομάδα
23 Απριλίου, 2007 στο 10:00 πμ
@δημος
ετσι μου βγαινει, Δημο. μεσα σε σταλες αισιοδοξιας και η γνωστη μου απαισιοδοξια, οπως λες… αυτη ειμαι,ομως… ναι;
@ελενα
αυτο σου ‘ρχεται; ομορφο! παντως το ουζο με πειραζει! κατι σε ρετσινουλα θα σε χαλαγε;
@ονειρα γλυκα
εγω σε ευχαριστω… ειναι απλα πιστευω το λιγοτερο που θα μπορουσα να κανω…
@ρενατα
εχω ηδη κοκκινισει! σε ευχαριστω για τα καλα σου λογια…
@φιορο
καλως ηρθες…
μα μην με ευχαριστεις…
@πανοπλια
οχι, τιποτα δεν ειναι το ιδιο… τιποτα…
@μελωμενος
σε ευχαριστω και σενα!
@δελφινοκοριτσο
φως… ναι… αν και για λιγο ισως, αλλα φως…
@γρηγορης
καλως ηρθες…
σε ευχαριστω πολυ…
τι αλλο να πω;;;
@κουκλα
μα τι λες τωρα;;;; ε;;; πες μου τι μου λες;;;
να ‘σαι καλα… αυτο θελω…
@αειποτε
τωρα ειδα την καληνυχτα… και σας λεω μια καλημερα!
@προσφατος επισκεπτης
καλως ηρθες…
και μαλλον εγω πρεπει να σε ευχαριστησω για τον χρονο σου…
@στεφανος
καλη σου βδομαδα και σε σενα!