Τρία αποσπάσματα από τον πρόλογο του βιβλίου ‘Ελένη από χαρτί’ του Μάνου Στεφανίδη, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα…
Τώρα η αγάπη πρέπει να μεταστραφεί σε καθαρό μίσος για να αποκτήσει το μέλλον μου νόημα. Κινητήρια δύναμη της απελπισίας…
Θυμάσαι τι σου έλεγα; Ας είναι αυτό το τελευταίο μου μάθημα. Σαν μνημόσυνο: ‘Η αλήθεια για τον καθένα μας είναι η αλήθεια της επιθυμίας του. Ελπίζω τώρα, που έκανες τις επιλογές σου, να το παραδεχθείς.’
Τώρα ξαπλωμένος στην πεζούλα της ταράτσας. Ανάσκελα. Μετέωρος. Κοιτάω το άπειρο σε μπλε και έχω την αίσθηση βυθού. Γκρεμίζομαι απάνω! Ίλιγγος. Εν τω μεταξύ τα μυριάδες αστέρια αναβοσβήνουν μυριάδες φορές, εξαγορασμένα όλα με τριάκοντα αργύρια. Η αγάπη, λοιπόν, σε μεταμορφώνει σε μικρό Θεό. Όχι, όμως για ν’ αναστηθείς, αλλά για τον Σταυρό. Σε φωτίζει πάντως έκπαγλα ανεβάζοντας σε ψηλά σε όρος. Τότε τα ιμάτια σου λευκά σαν το φως. Μ’ αυτά τα ίδια θα κατέβεις στον Άδη φωσφορίζοντας για να σε βλέπουν οι πεθαμένοι…
Ο ίδιος ο συγγραφέας μου απάντησε μέσα από το βιβλίο του και σε μια ερώτηση που εδώ και πολύ καιρό δεν μπορούσα να μου απαντήσω…
Γιατί κάποιος να αντιγράφει κάτι που του αρέσει…
Ιδού τι έγραψε…
‘Η αντιγραφή μ’ ανακουφίζει. Σαν ν’ αφορούν οι λέξεις σε άλλο δράμα. Σαν να είναι οι δικές του λέξεις βάλσαμο για τις δικές μου, τις ανήμπορες…’
Ευχαριστώ κύριε Στεφανίδη, τα λόγια σας βάλσαμο για τα δικά μου τα ανήμπορα..
