Πυρετός γύρω στα 40…

Άρρωστη αισθανόταν από καιρό. Περίμενε απλά πότε θα εκδηλωθεί η αρρώστια της. Πότε θα έκαιγαν τα μάτια της. Πότε θα ξεραινόταν τα χείλη της από τον πυρετό του μυαλού της. Όταν έβαλε το θερμόμετρο και αυτό απλά της πιστοποίησε την ανεβασμένη της θερμοκρασία, ήξερε ότι θα αρχινούσε και το παραμιλητό της. Τα χέρια της αδύναμα, έτρεμαν. Τα πόδια της δεν την βαστούσαν. Ένιωθε αποκαμωμένη και ανήμπορη. Αίσθημα που την εκνεύριζε. Δεν ήθελε ποτέ να νιώθει έτσι ακόμη κι όταν ήταν άρρωστη. Θυμήθηκε όταν πριν από πολλά χρόνια είχε ανεβάσει πολύ πυρετό, κοντά 40… Κοντά στην ηλικία μου, πια…’ σκέφτηκε τώρα και γύρισε στο πλάι για να μην την πονάει η πλάτη της.Τότε η οικογένεια της είχε ανησυχήσει πολύ. Παραμιλούσε. Έτσι της είχαν πει. Με κόκκινα μάγουλα μέσα στο καταχείμωνο ήθελε ανοιχτά παράθυρα. Ο γιατρός με κόπο την έπεισε για την απαραίτητη ενέσιμη αγωγή. Μετρούσε τις δουλειές που είχε αφήσει στην μέση. Υπολόγιζε την καθυστέρηση. Θυμόταν σαν σε όνειρο, το βλέμμα του να είναι τρομαγμένο αλλά καθησυχαστικό. ‘Θα γίνεις καλά, μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά…’ και πήγαν, ανάρρωσε, σηκώθηκε, ξεχάστηκε…
Μέχρι σήμερα, που ο πυρετός ξανάρθε. Όχι τόσο δυνατός αλλά ξανάρθε. Και μαζί του ήρθαν και οι αναμνήσεις. Η μνήμη της έκαιγε και αυτή. Είχε ανεβάσει πυρετό. Μαζί της έκαιγαν όλα. Ό,τι κι αν της ερχόταν στο μυαλό, έκαιγε. Την έκαιγε. Τα χείλη της ξερά. Σπασμένα. Παραμιλούσε και πάλι. Μόνο που τώρα δεν την άκουγε κανείς. Τα έλεγε και τα άκουγε μόνη της. Και της φαινόταν σωστά. ‘Σωστά’. Έκλαιγε. Από τον πυρετό; Από τα ‘σωστά’; Σιγά μην καθόταν να το σκεφτεί και αυτό. Το μυαλό της τριγύριζε σε όλα. Θολό περιπλανιόταν. Της έδειχνε εικόνες, ήχους. Αισθανόταν καταστάσεις και πάλι. Όλα σε μια σειρά, ανατριχιαστική. Ανατρίχιαζε αλλά δεν μπορούσε και να φύγει. Να φύγει από πού; Από το μυαλό της; Από την ζωή της; Από τον πυρετό της; Πως; Με ‘αγωγή’; Ο πυρετός στα χείλη της, έτοιμος να σκάσει. Να εκραγεί. Παραμιλούσε και έκαιγε. Έκλαιγε και έκαιγε…