Το έξω και το μέσα μιας χρονιάς…

Στολίστηκα και φέτος. Φωτάκια μου πέρασα. Άχνη μου έριξα. Κανέλα και γαρίφαλο μου τίναξα. Όλα όπως το έθιμο απαιτεί. Όπως η ζωή προστάζει. Κι εγώ στη μέση κι έξω τους. Στο τέλος και στην αρχή του χρόνου. Του προηγούμενου. Του επόμενου. Κυλάω πάνω στους δείκτες του ρολογιού μου κι εκπληρώνω ευχές. Δικές μου ή δικές σου, τι σημασία έχει; Λέξεις είναι που αισθήματα ζωγραφίζουν. Σε ουρανό κοινό υπάρχουμε. Απλά σε άλλες του γωνιές. Γι’ αυτό ίσως και να υπάρχουν τα σχήματα. Σημεία σε ορίζοντα ενός αστερισμού που ανακαλύψαμε… Για μια ακόμη χρονιά μου απολογήθηκα. Για ό,τι έκανα. Για ό,τι δεν έκανα. Και τα δυο τα χάραξα στο δέντρο της ζωής. Κι αυτά σε σχήματα. Τίποτα δεν χάνεται αν δεν το αφήσεις να χαθεί. Νιώσε το, χάραξε το, πες το, άκουσε το. Όλα εσύ γίνε. Κι έτσι μείνε. Σε μια διαδρομή που ξεκινά, μην ακούς τι λένε και κοίτα πίσω. Κοίτα εσένα, δυο βήματα μετά, πως πριν από δυο βήματα ήσουν. Κανένα μας βήμα ίσως άσκοπο να ήταν. Απλά ίσως κάποιο να πόνεσε τα γόνατα μας περισσότερο από κάποιο άλλο. Τα σχήματα όμως της ζωής δεν είναι εύκολο να γίνουν, ούτε και να περπατηθούν. Δεν είναι εύκολο τίποτα όταν μέσα απ’ την καρδιά περνά. Κι εγώ εύχομαι του χρόνου εκεί να με στολίσω…

Καλές Γιορτές σε όλους σας…
Κάθε επιθυμία σας, ευχή μου…

[Photo found in deviantart.com]

Το εισιτήριο μου, χάρισμα…

Κυλάω σε δρόμους βρώμικους. Σκαρφαλώνω σε ταράτσες απότιστες κι ας βρέχει. Συνωστίζομαι ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν έχουν σκέψεις στα μάτια τους, υπάρχουν όμως. Υπάρχουν μέσα από τις προσφορές της κάθε επώνυμης βιτρίνας. Ζουν σε ‘μισή τιμή’. Κινούνται μέσα σε λόγια χωρίς βάρος. Κι όταν χάνομαι στο καθημερινό σκοτάδι μιας ακόμη μέρας, στο χέρι μόνο ένα εισιτήριο μένει.

Πέθανα μέσα σε κάποιο λεωφορείο για να γλιτώσω το εισιτήριο…
[Τάσος Λειβαδίτης]

Διαδρομής εκτυφλωτικής όπως και τα χιλιάδες φωτάκια. Σε σχήματα που εγώ δεν μπορώ πια να γίνω. Δεν μπορώ να γίνω δεντράκι. [στολίστηκε πριν χρόνια και έμεινε εκεί που πάντα ήθελε, στο σαλόνι του ανωγείου, στο κέντρο της καρδιάς] Δεν μπορώ να γίνω χιόνι. [πάγωσε η ψύχη σε σχήμα που πολυγωνικό δεν είναι σε τούτα τα χρόνια που ζει, μπορεί να την δεις απλά μονοδιάστατα, σημείο καιρών] Δεν μπορώ να γίνω κουλουράκι. [χέρι παιδικό δεν υπάρχει να το πιάσει και να το κάνει προσευχή σ’ ένα Θεό] Δεν μπορώ να γίνω το άλλο σου μισό. [χάθηκα σ’ ένα δάκρυ που άφησες να κυλήσει] Δεν μπορώ να γίνω ό,τι θα ήθελες τελικά… [οι μέρες των γιορτών εύχομαι να σε γεμίσουν με ό,τι εγώ δεν κατάφερα να γίνω ή να σου δώσω…]

[Photo found in deviantart.com]

Πόσα χαμένα χιλιόμετρα…

Παρακαλώ πολύ, όποιο συναίσθημα έχει την καλοσύνη, να γεμίσει το κενό της ψυχής μου. Ή και του κορμιού μου, το οποίο επιμηκυνόμενο προσπαθεί απεγνωσμένα να καλύψει τα χιλιόμετρα τούτα. Που μετρήσιμα μπορεί να είναι αλλά αποδεκτά όχι. Κάνω τα πάντα, όπως και πριν, ίσως και ακριβώς τα ίδια, αφού το ίδιο αποτέλεσμα αποκομίζω… αλλά η διαφορά είναι εμφανής. Έχει άλλο τόπο η καρδιά από τούτο εδώ. Έχει άλλο κτύπο η ψύχη. Το μόνο που με κρατά είναι ότι δεν με κρατά τίποτα. Μέσα από την ανυπαρξία μου, υπάρχω. Με κοιτούν και δεν με βλέπουν. Δεν υπάρχω παρά μόνο για μένα. Κι ίσως αυτό να ήλπιζα. Όταν έκλαιγα, ίσως τούτο να μου χάρισε το δάκρυ καθώς κύλησε. Την ανύπαρκτη ύπαρξη μιας σταγόνας ψυχής που σε κανένα τόπο πια δεν θα χωρά…

[Photo found in deviantart.com]

Η του ονείρου ασκούριαστη σιωπή…

Κινήθηκα σαν λαθρεπιβάτης. Αθόρυβα. Χωρίς να θέλω να πάρω μορφή αφέθηκα στα χέρια σου. Στα χέρια που με σταύρωσαν. Στο σταυροδρόμι του νότου. Κι ενός νοτιά άγνωστου. Βλέπεις μόνο τον Βαρδάρη γνώριζα. Δεν με κατάλαβες; Δεν πειράζει. Τίποτα πια δεν με πειράζει. Μόνο αυτό το γαμημένο όνειρο με πειράζει. Που έρχεται κάθε βράδυ και μου χτυπά εκείνη την μικρή φλέβα στον λαιμό. Και με πνίγει. Σαν εκείνη την σιωπή που μαζί ακούγαμε. Αλλά μόνο εγώ κατάλαβα. Εμπρόθεσμα. Κι εσύ δεν λέω. Αλλά εκπρόθεσμα. Όπως κι όλα. Όπως τα πάντα. Όπως το τίποτα που φτερουγίζει πάνω απ΄ το κρεβάτι μου. Και με πληγώνει. Και με ματώνει. Εμένα κι όχι τα καρφιά. Αυτά ασκούριαστα περιμένουν να δουν πως θα τελειώσει τ’ όνειρο. Που εφιάλτης έγινε…

[Photo found in deviantart.com]

Το περίσσιο…

Όσο περνά ο καιρός θαρρείς και περισσεύω σ’ ένα παρελθόν που απεγνωσμένα προσπάθησα να γίνει μέλλον. Είχα όλα τα κουράγια του κόσμου και τα ‘δωσα. Τα ‘δωσα σε ένα παρόν που απλά με περνούσε, γιατί εγώ αυτό που ήθελα, ήταν μόνο το μέλλον του. Το πίστεψα αυτό το μέλλον. Μάτωσα για να το φτάσω. Κι όταν ένιωσα ότι ίσως και να ‘ρθε, χάθηκε. Τι ζήτησα; Θεέ μου, πες μου τι ζήτησα. Να νιώθω σημαντική. Να νιώθω ότι ζω. Να νιώθω ότι δεν ξεχάστηκα. Να μου επιστραφεί αυτή η γαμημένη γυναικεία αξιοπρέπεια του dna μου. Να φεύγω. Να κοιτώ πίσω μου και να αφήνω γεμάτες, ξέγνοιαστες μέρες από μένα και από σένα. Να μην κλαίω. Να μην πονώ. Προσπάθησα τόσα χρόνια, κοντά μια ζωή. Και όλα ξαφνικά περίσσεψαν. Ό,τι πίστεψα και ό,τι επένδυσα σε ζωή και δουλειά, όλα περίσσεψαν. Κι είναι τούτο το περίσσιο που με πνίγει. Που με πληγώνει. Ξανά και ξανά. Κι έτσι όσο περνά ο καιρός θαρρείς και περισσεύω σ’ ένα παρελθόν που απεγνωσμένα προσπάθησα να γίνει μέλλον…

[Photo found in deviantart.com]

Το κλειδί…

Τα κοιτάζω αλλά αυτά δεν γυρίζουν το κεφάλι απ’ την άλλη πλευρά. Ούτε καν το μάγουλο. Θρονιάζονται στα χέρια μου όπως ακριβώς ξεκλειδώνουν το μυαλό μου. Και πάει πάλι εκεί. Γυρίζει μέσα σε μια κλειδωνιά, καλά λαδωμένη, καλά τοποθετημένη. Τα κρατώ τόσο απαλά, μην τυχόν και τα πληγώσω. Μην τυχόν και μου φύγουν. Μην τυχόν και τα χάσω. Τα είχα βλέπεις από πάντα. Από τότε που θυμάμαι. Κρεμασμένα λουλούδια σ’ ένα μπαλκόνι που δεν βγαίνω πια. Άλλα λεπτά, άλλα χρωματιστά, άλλα επιβλητικά. Όλα μαζεμένα στου χεριού μου την παλάμη, καθημερινά. Χώνονται εκεί, κουρνιάζουν βγάζοντας ήχους μεταλλικούς. Το καθένα ξεχωριστό τόσο, όσο και μόνο. Χάσανε το ταίρι τους, όταν εμείς ξεκλειδώσαμε και πετάξαμε μια ζωή. Και είναι πια αλλού οι κλειδαριές και αλλού τα κλειδιά τους. Μακριά η μια απ’ το άλλο. Εσύ κράτησες τις κλειδαριές κι ‘γω τα κλειδιά. Κι όταν κάτι δυαδικό σπάει, σπάει η συνέχεια, ο χώρος, ο χρόνος. Κομμάτια κλειδιών λοιπόν, κομμάτια ψυχών…

[Photo found in deviantart.com]

Το Δίκαιο της Ζωής…

Έρχομαι δίπλα σου και κρύβομαι. Φοβάμαι μην και με δεις. Φοβάμαι μην και μ’ ακούσεις. Χώνομαι στις πιο απίθανες χαραμάδες του κόσμου σου. Εκπνέω όταν εκπνέεις κι εσύ. Έτσι δεν θα με καταλάβεις. Έτσι δεν θα με κοιτάξεις. Γιατί είναι πια και τα δυο επικίνδυνα. Εύφλεκτα. Μυρίζω γύρω σου ό,τι μπορεί και ν’ άγγιξες. Ακόμη κι αν είναι πλυμένο είμαι σίγουρη ότι έχει την μυρωδιά σου. Βανίλια. Τινάζομαι όποτε κι αν τύχει να την μυρίσω. Είναι λες και ποτίζει σιγά σιγά τα σωθικά μου και χύνεται απ’ τα μάτια μου όπως και το δάκρυ. Έχεις ξαναδεί δάκρυ με γεύση βανίλιας;
[...]
Όλα άσπρα κι εγώ να προσπαθώ να γίνω αόρατη. Ειρωνικό όσο κι ακατόρθωτο. Κι όμως ό,τι κι αν έκανα στην ζωή μου το θεωρούσα ακατόρθωτο. Και τώρα που το ξαναβλέπω ήταν και ειρωνικό. Αρχίσαμε απ’ το τέλος. Και τελειώσαμε κάπου εκεί στην αρχή. Ανάποδες ζωές. Σαν μανίκια σηκωμένα για να μην λερωθούν από λογής λογής φάρσες. Όχι αυτές που η ζωή μας έστησε. Τις άλλες. Τις γλυκές. Τις μόνες που άφησα να έρθουν μαζί μου. Κρυφτήκαν μέσα στα βιβλία. Στα σεντόνια. Κρυφτήκαν αυτές, κρύβομαι κι εγώ… δίκαιο…

[Justice paint by Pierre Subleyras]

Ζωή, πέτρινο σκαρί…

Σμιλεύτηκα σ’ ένα πέτρινο σκαρί που δεν αντέχει άλλο ταξίδι. Μπάζει από παντού αλμύρα και κύματα. Πανιά χιλιομπαλωμένα όπως και οι χίλιες μέρες απουσίας τους. Που χιλιάδες φλόγες σαν τάματα στον ουρανό άναψε. Και στα χείλια αλείφτηκε σαν παγωτό λεμόνι. Μην ρωτάς. Καραβάκι μικρό κι η ψυχή, θαρρείς αταξίδευτη όσο και κεινο το παιδικό τραγουδάκι…

[Photo found in deviantart.com]

Υπογραμμισμένη ζωή…

Κυκλώνομαι σαν παρατήρηση κειμένου, σαν υποσημείωση που δεν πρέπει να ξεχαστεί. Με κοκκινίζω για να μην με χάσω μπροστά στις τόσες σελίδες. Και όσο επιστρέφω στα προηγούμενα, διαβάζοντας τα επόμενα, τόσο καλυτέρα με καταλαβαίνω. Βλέπω το σκεπτικό, την οργάνωση της σκέψης που όντας αρχική δεν έδενε. Δεν έβγαζε νόημα. Δεν είχε ουσία. Δεν είχε λογική. Και ήρθαν αυτοί οι κύκλοι, οι κόκκινοι, και τα ξεκαθαρίζουν σιγά σιγά όλα. Δεν τους πτοούν οι μαύροι κύκλοι των ματιών μου. Δεν τους νοιάζει, δεν τους αφορά ο κύκλος της όποιας γυναίκας κουβαλώ έκτος μου. Δεν τους αρκεί ο κύκλος της ζωής. Αδιαφορούν παντελώς για όποιο άλλο κύκλο, έκτος απ΄ τον δικό τους. Αυτόν τον ατάκτως ζωγραφισμένο κύκλο ενός χεριού που τρέμει. Που κουράστηκε. Που δεν έχει πια που αλλού να πάει. Και με μανία κυκλώνει γράμματα και λέξεις που ίσως και βοήθεια να παρέχουν. Και όσο με κυκλώνω τόσο με ξεχνώ. Τόσο με απαλλάσσω από σκέψεις του χθες. Τόσο με αλλοιώνω που ίσως και να πιστεύω τι γράφω. Και όσο γράφω με κυκλώνω. Και όσο με κυκλώνω τόσο με διαγράφω. Μπήκα στον κύκλο μου και γυρίζω. Κόκκινος κύκλος, περιμετρικός του κορμιού μου, περιπαικτικός του μυαλού μου…
[…]
Όταν τούτες οι λέξεις γίνουν προηγούμενες, ακολουθώντας ό,τι επόμενο γραφτεί, ελπίζω να μου είναι και πιο κατανοητές…

[Circle paint by Lothar Piltz]

Χαμένα όλα…

Μετέχω ενός σώματος που πολλές φορές δεν έχω. Δεν μου ταιριάζει τίποτα πια. Ο χώρος αλλοιώθηκε σαν παλιό ξεχασμένο γλυκό του κουταλιού. Ξίνισε. Δεν έχει γλύκα, δεν έχει γράδα το σιρόπι. Φθάρθηκε κι αυτό αλλά και το φρούτο που κάποτε το τάιζε ο ένας στον άλλο. Το παράθυρο κοιτά σε μια απέραντη σκόνη. Θρύμματα ψωμιού πεσμένου κατάχαμα. Αλλοίμονο κι ήταν κάποτε ο άρτος ο επιούσιος. Τώρα μόνο μια κόρα έμεινε, ξερή, να με κοιτά παραπονεμένη που δεν την προτίμησα. Απελπισμένα τα φυτά του απέναντι μπαλκονιού μαρτυρούν την κούραση ενός ακόμη καλοκαιριού. Υπομονετικά περιμένουν τους ανθρώπους να τα ποτίσουν, ρίχνοντας όμως πού και πού και μια κλεφτή ματιά προς τον Θεό. Ματιά προσευχή για βροχή. Που ίσως τα σώσει. Που ίσως έτσι κι η ίδια σωθεί. Το φως άπλετο στριμώχνεται κάτω από μεγάλα μαύρα γυαλιά, που όλοι μας φορούν για να τονώσουν το μειωμένο τους εγώ. Δεν έχει πια χώρο δικό του το φως. Του το κλέψαμε. Όπως κλέψαμε και το οξυγόνο μας. Ασφυκτιούμε σε μια πόλη άναρχη όπως και οι σκέψεις μας. Σε μια πόλη βρώμικη όπως και τα χέρια μας. Σε μια πόλη μεγάλη, φτιαγμένη έτσι, ώστε να έχουμε δρόμους μπροστά μας να παίρνουμε και να αφήνουμε, απάτες του μυαλού μας. Σώματα σαν και το δικό μου, πολλά, ανόμοια και όμως όμοια. Μόνο κάτι μικρές καρδερίνες σπάνε την βουή της ανθρώπινης σιωπής. Κάθονται στο δεντράκι της ζωής και μιλάνε για μας. Σίγουρα για μας. Ο καθένας μας έχει περάσει κάτω απ’ αυτές. Είναι κομμάτι του ουρανού. Κομμάτι του Θεού. Κι εμείς; Εσύ; Εγώ; Τίνος κομμάτι είμαστε; Ενός γλυκού του κουταλιού; Ενός ψωμιού; Λίγου νερού; Συστατικά ποιας ζωής δεν γίναμε; Γιατί; Αφού το θέλαμε…
Φως και οξυγόνο έμεινε. Και μια καρδερίνα να μας θυμίζει τι χάσαμε…

[Photo found in deviantart.com]