Χαμένα όλα…

Μετέχω ενός σώματος που πολλές φορές δεν έχω. Δεν μου ταιριάζει τίποτα πια. Ο χώρος αλλοιώθηκε σαν παλιό ξεχασμένο γλυκό του κουταλιού. Ξίνισε. Δεν έχει γλύκα, δεν έχει γράδα το σιρόπι. Φθάρθηκε κι αυτό αλλά και το φρούτο που κάποτε το τάιζε ο ένας στον άλλο. Το παράθυρο κοιτά σε μια απέραντη σκόνη. Θρύμματα ψωμιού πεσμένου κατάχαμα. Αλλοίμονο κι ήταν κάποτε ο άρτος ο επιούσιος. Τώρα μόνο μια κόρα έμεινε, ξερή, να με κοιτά παραπονεμένη που δεν την προτίμησα. Απελπισμένα τα φυτά του απέναντι μπαλκονιού μαρτυρούν την κούραση ενός ακόμη καλοκαιριού. Υπομονετικά περιμένουν τους ανθρώπους να τα ποτίσουν, ρίχνοντας όμως πού και πού και μια κλεφτή ματιά προς τον Θεό. Ματιά προσευχή για βροχή. Που ίσως τα σώσει. Που ίσως έτσι κι η ίδια σωθεί. Το φως άπλετο στριμώχνεται κάτω από μεγάλα μαύρα γυαλιά, που όλοι μας φορούν για να τονώσουν το μειωμένο τους εγώ. Δεν έχει πια χώρο δικό του το φως. Του το κλέψαμε. Όπως κλέψαμε και το οξυγόνο μας. Ασφυκτιούμε σε μια πόλη άναρχη όπως και οι σκέψεις μας. Σε μια πόλη βρώμικη όπως και τα χέρια μας. Σε μια πόλη μεγάλη, φτιαγμένη έτσι, ώστε να έχουμε δρόμους μπροστά μας να παίρνουμε και να αφήνουμε, απάτες του μυαλού μας. Σώματα σαν και το δικό μου, πολλά, ανόμοια και όμως όμοια. Μόνο κάτι μικρές καρδερίνες σπάνε την βουή της ανθρώπινης σιωπής. Κάθονται στο δεντράκι της ζωής και μιλάνε για μας. Σίγουρα για μας. Ο καθένας μας έχει περάσει κάτω απ’ αυτές. Είναι κομμάτι του ουρανού. Κομμάτι του Θεού. Κι εμείς; Εσύ; Εγώ; Τίνος κομμάτι είμαστε; Ενός γλυκού του κουταλιού; Ενός ψωμιού; Λίγου νερού; Συστατικά ποιας ζωής δεν γίναμε; Γιατί; Αφού το θέλαμε…
Φως και οξυγόνο έμεινε. Και μια καρδερίνα να μας θυμίζει τι χάσαμε…

[Photo found in deviantart.com]

Βρόχος…

Τώρα που σ’ έχω διαγράψει απ’ την καρδιά μου,
ξαναγυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα,
όλο και πιο πολύ τυραννικά.
Δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για μένα,
δεν έχουν τρυφερότητα τα λόγια σου,
τα δάχτυλά σου έγιναν τώρα πιο σκληρά,
έγιναν πιο κατάλληλα για το λαιμό μου.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

[Photo found in deviantart.com]

Μεσημεριάτικοι ήχοι ενός μαθήματος πιάνου…

Είναι φόρες που θέλω να σου μιλήσω. Να σου πω. Να σου δείξω. Να ακούσεις . Να δεις. Να καταλάβεις. Να με κοιτάξεις. Να μου μιλήσεις. Το θέλω τόσο που χάνομαι μέσα σε υποτιθέμενους διαλόγους, μονολόγους. Κινήσεις και εικόνες στήνονται. Κυλούν μέσα σε ένα μυαλό θολωμένο απ’ την οργή της ανυπαρξίας επικοινωνίας. Μένουν εκεί για πολλές μέρες. Στοιχειώνουν στιγμές. Εκρήγνυνται στο δευτερόλεπτο. Καίνε τα πάντα. Χάνουν έτσι και την οποιαδήποτε πρωτύτερη επιθυμία. Ξέρω ότι αυτό δεν είναι λογικό. Και τι είναι πια;
[…]
Και άλλες φορές βυθίζομαι στην επιλεγμένη σιωπή. Ποιότητας εξαιρετικής. Ποσότητας επαρκής. Και όλα μοιάζουν μάταια, μάτια μου. Χάθηκε ό,τι υπήρξε. Αναρωτιέμαι ώρες ώρες αν υπήρξαμε και μείς. Παίρνω να σβήσω και δεν σβήνει τίποτα. Μην με ρωτήσεις γιατί. Ίσως να μην υπάρχει τίποτα πια για να σβηστεί. Ή το χειρότερο να μην υπήρχε τίποτα που να είχε γραφτεί…

 

[Photo found in deviantart.com]

Σκορπισμένες αδύναμες λέξεις…

Δεν γραφώ πια όπως παλιά. Δεν μπορώ την μια, δεν θέλω την άλλη. Είναι τόσο λίγα αυτά που πια μπορούν να φύγουν από μέσα μου. Τόσο λίγα που δεν φτάνουν ως τα ακροδάχτυλα. Δεν έχουν την παλιά τους δύναμη. Εξασθένησαν μαζί με μένα. Φθίνουσα πορεία μιας ζωής που δεν έμελλε πότε να γίνει μέλλουσα. Και είναι ώρες που μ’ ενοχλεί. Και είναι ώρες που δεν με πειράζει. Δεν λέω, είναι κρίμα κι άδικο. Ίσως όμως να είναι και το μόνο δίκαιο πράγμα στην ζωή μου. Τι λέω μου λες;
[…]
Δεν ξέρω πια. Όλα αντιφατικά γιγαντώνονται και με πνίγουν όπως και τούτη η πόλη. Βρώμικη μέσα κι έξω. Μια δυο μόνο εξαιρέσεις ισα ισα να επιβεβαιώσουν τον κανόνα. Έχει μια λάμψη, δεν λέω. Έχει μια ομορφιά κρυμμένη σε κάτι δρομάκια χωρίς λάμπες να καίνε τα βράδια. Έχει και κάτι ξεχασμένα γιασεμιά. Μυρίζουν πολύ όμως και ιδίως σε μια τέτοια αποπνικτική βραδιά κάνουν το κεφάλι μου να πονά. Κάθονται στην άκρη του μπαλκονιού μου και δεν μιλάνε. Μόνο γέρνουν δεξιά και αριστερά λες και δεν μπορούν να σταθούν όρθια απ’ το βάρος της μυρωδιάς τους. Μαζί με την σκόνη, που μόλις έχει όπως όπως ξεπλυθεί, αγγίζουν το φεγγάρι που έχει κατέβει αντικατοπτριζόμενο σε μια βρώμικη πρασιά. Γεμάτη πρασινάδα, ριζωμένη σε παλιούς τοίχους που κάποτε έλπιζαν να βαφτούν σε χρώμα άσπρο όπως και η ελπίδα. Δυο χέρια πλέκονται πάνω σε πλήκτρα που πάνω τους έχει χαραχτεί το αλφάβητο. Δυο μάτια κοιτούν αυτά τα γράμματα να γίνονται λέξεις. Και έτσι ξημερώνει. Και έτσι νυχτώνει…

[Φωτογραφία δεν στάθηκε δυνατό να βρω…
Επιτυχώς μου κρύφτηκε και αυτήν τη φορά…]

Το παιχνίδι των λέξεων…

Διάχυτος ήχος, σπάει τα δεσμά της σιωπής που με σκεπάζει. Ήχος αλλιώτικος, γνωστός και άκρως παραπεμπτικός. Πέφτουν ζάρια επιθυμώντας να σχηματίσουν συνδυασμούς νίκης. Πέφτουν πάνω σε ξύλινη επιφάνεια επιλέγοντας έναν χώρο κενό. Τα πούλια στριμωγμένα στις γωνιές, γιατί συνήθως από ‘κει χάνεις την πολυπόθητη νίκη. Θέμα νίκης και επικράτησης. Στρατηγικής και παράταξης δυνάμεων. Στο μυαλό μου δεν ξέρω τι θα ήθελα να ήμουν. Μέρος του παιχνιδιού ή ένας από τους δυο αντιπάλους…
[…]
Είναι άσκοπο χωρίς διάθεση να έχεις κάπου μια θέση. Μερικές φορές το μόνο που κρατάς είναι μια επίθεση. Και σου μένει μια αντιπαράθεση. Θέσεις σε διαφορετικές στιγμές που μια ζωή μαζεύουμε. Και έρχεται ο χρόνος και τις κάνει παρελθόν. Για πες μου όμως; Πόσο παρελθόν χωρά σε ένα λεπτό και δεκαεπτά δευτερόλεπτα; Πόσο;

[Photo found in deviantart.com]

Μέχρι το τέλος… κι όμως πηγαίνει και πιο κει…

[Μέχρι το τέλος από την φωνή της Νατάσσας Μποφίλιου]

Στις νότες μετράει η σιωπή; Στην ψυχή ταιριάζει το ταξίδι; Τα 30 αργύρια; Εγώ τον τρέμω τον σταυρό είτε είμαι πάνω του είτε τον κοιτώ στα μάτια σου. Καρφιά χρυσά δεν βρήκα καρδιά μου. Ίσως αυτόν τον γαμημένο τον παράδεισο να βρήκα, γι’ αυτό να πονάω ακόμη και πιο εκεί. Ποια προδοσία μπορεί να γίνει μέσα του όμως; Για πες μου;

[Photo found in deviantart.com]

Ας είναι…

Ας είναι. Έτρεξα πολύ μακριά μου τελικά. Με κύκλωσα σαν αγγελία οικείας οικοίας, ευάερης και ευήλιας. Τα τετραγωνικά δεν πρόσεξα κι ίσως γι’ αυτό τώρα να με στενεύουν. Ας είναι. Η άνοιξη είναι δίπλα σε κάτι γλαστράκια μου μικρά, με φυτά όμως αγνώστου ονομασίας. Παραμονεύει να τα ξεγελάσει κι ας τους φωνάζω εγώ κάθε πρωί συμβουλές του τύπου ‘Δεν μιλάμε ποτέ σε ξένους…’. Με κοιτάνε λίγο παράξενα, εγώ ξέρω τι σκέφτονται και τότε είναι που κτυπάω τα χέρια μου στους τοίχους προσπαθώντας να βγάλω την μπλούζα του αναστεναγμού. Πρέπει μάλλον πια να την πλύνω. Τόσα χρόνια κουράστηκε πάνω μου. Κουράστηκα κι εγώ μέσα της. Ας είναι. Μην νομίσεις ότι θα αλλάξει κάτι, απλώς θα είναι λίγο πιο μυρωδάτη. Ίσως έτσι ακολουθήσω τις μυρωδιές μου και με βρω. Πάλι και πάλι αγγελίες έβαλα αλλά απάντηση καμιά δεν πήρα. Δεν με είδε κανείς. Πουθενά. Άστεγη. Άπρακτη. Άβουλη. Αβάσταχτη. Αβέβαιη. Πάρε το στερητικό α που τόσα χρόνια έχω στο χέρι μου και βάλτο σε όποια λέξη γουστάρεις. Μέσα θα είσαι. Κι εγώ όμως μέσα θα είμαι. Πήρε το σχήμα του χεριού μου, πήρε το σχήμα του μυαλού μου. Δεν όρισα την ζωή. Ορίστηκα όμως. Ας είναι. Τίποτα δεν θέλω άλλο πια. Βλέπεις, έχω τα πάντα. Λίγα τετραγωνικά ζωής, ένα φυτό που με ακούει, μια μπλούζα για να με ντύνω από τα μάτια του κόσμου και ένα α που το κρύβω σε ό,τι με πονά. Ας είναι…

[Photo not found]

Κι όμως…

Τινάζω τα δυο μου χέρια σεντόνια απλωμένα θαρρείς σε κάτι σχοινιά χοντρά, κάβους πλοίων ευφάνταστων πειρατών. Κι έτσι δρόμο βρίσκει και χάνεται η ματιά μου σε αυτό που στην ζωή μου σπίτι θα λέω. Κοιτώ ξανά και ξανά, αν είναι δυνατόν, εκείνον τον μεσημεριάτικο ήλιο που περνώντας μέσα απ’ το καθαρό κρύσταλλο της τραπεζαρίας έφεγγε σαν λάμπα ολόκληρο το βράδυ. Την κουρτίνα στην μπαλκονόπορτα άσπρη να γεμίζει μια αγκαλιά λουλούδια και να τα προσφέρει σε κάτι μάτια που ξέχασαν να μεγαλώσουν. Μυρίζω την κανέλλα σκόνη ενός γλυκού που φαγώθηκε με τα χέρια…
Όμως ναι, σταματώ εδώ. Μην και καταλάβει κάνεις πόσο πολύ μου λείπει. Γιατί, να με πάρει, τελικά μόνο μέσα από τις λέξεις και το ξεστόμισμά τους κατανοείται η απουσία, η αγάπη, ο πόνος…

[Photo found in deviantart.com]

Το μαγικό παράθυρο…

Περπατώ πάνω σε βήματα απροσδιόριστα. Ακαθόριστα. Ακανόνιστα. Φτιαγμένα από άλλον για άλλον. Ράγες ενός σιδηρόδρομου μιας σιβηρικής ή σιβυλλικής βραδιάς; Πόση σημασία να ‘χει; Φωτίζομαι κάτω από λάμπες θολές σαν δακρυσμένα μάτια. Ο δρόμος έχει γεμίσει χαρτιά φορτωμένα από αναμνήσεις. Δεν πετάνε στο φύσημα του αέρα. Βαρίδια έχουν κάτι μικρές στιγμές που ζήσανε χωρίς δεύτερη σκέψη κάπου εκεί στο ενδιάμεσο μαγικό παράθυρο δυο κόσμων ονειρικών, καθ΄ όλα όμως συνηθισμένων…

[Photo found in deviantart.com]

Η των ρημάτων φωνή…

Μην με ρωτήσεις τίποτα άλλο. Έχασα βλέπεις τις απαντήσεις μου. Μπορεί κάπου ίσως και να μου έπεσαν. Λες να φοβηθήκαν κι αυτές; Λες να είναι κάπου κρυμμένες; Λες κάποια στιγμή να φανερωθούν; Και τότε; Τι να τις κάνω τότε; Σε τι θα με ωφελήσουν τότε, απαντήσεις που από πριν έπρεπε να είχαν δοθεί; Δεν ξέρω, τι να σου πω. Σταματάω ξες μερικές φόρες και κοιτάζω όλα τα σύμφωνα και όλα τα φωνήεντα που κάποτε ξεστομίστηκαν. Και παγώνω. Τι ειρωνεία! Εδώ εγώ θέλω να είχα κρυφτεί. Γιατί μην νομίζεις, και εγώ είχα φοβηθεί. Περισσότερο ίσως κι από αυτές τις απαντήσεις. Ίσως και να έπρεπε να είχα κρυφτεί. Αλλά ποιος θα μου έδινε τούτο το δικαίωμα; Σίγουρα όχι εγώ…

Δίνουμε και δινόμαστε. Κι αυτά είναι οριστικά και αμετάβλητα. Η κατοπινή τους διαχείριση ποσώς τους ενδιαφέρει. Δεν υπάρχουν για να σκέπτονται. Υπάρχουν απλά. Όσο απλό μπορεί να είναι το ρήμα υπάρχω. Το ρήμα δίνω. Παθητική δίνομαι. Κι όταν στην παθητική φτάσει ένα ρήμα πονάει τόσο όσο κι οτιδήποτε οριστικό και αμετάβλητο…

[Ρήματα παθητικής φωνής:
δείχνουν ότι κάποιος ή κάτι παθαίνει,
δέχεται μια ενέργεια από άλλον,
ερμηνεία από το λεξικό της
Πύλης για την ελληνική γλώσσα]

[Photo found in deviantart.com]