Το περίσσιο…

Όσο περνά ο καιρός θαρρείς και περισσεύω σ’ ένα παρελθόν που απεγνωσμένα προσπάθησα να γίνει μέλλον. Είχα όλα τα κουράγια του κόσμου και τα ‘δωσα. Τα ‘δωσα σε ένα παρόν που απλά με περνούσε, γιατί εγώ αυτό που ήθελα, ήταν μόνο το μέλλον του. Το πίστεψα αυτό το μέλλον. Μάτωσα για να το φτάσω. Κι όταν ένιωσα ότι ίσως και να ‘ρθε, χάθηκε. Τι ζήτησα; Θεέ μου, πες μου τι ζήτησα. Να νιώθω σημαντική. Να νιώθω ότι ζω. Να νιώθω ότι δεν ξεχάστηκα. Να μου επιστραφεί αυτή η γαμημένη γυναικεία αξιοπρέπεια του dna μου. Να φεύγω. Να κοιτώ πίσω μου και να αφήνω γεμάτες, ξέγνοιαστες μέρες από μένα και από σένα. Να μην κλαίω. Να μην πονώ. Προσπάθησα τόσα χρόνια, κοντά μια ζωή. Και όλα ξαφνικά περίσσεψαν. Ό,τι πίστεψα και ό,τι επένδυσα σε ζωή και δουλειά, όλα περίσσεψαν. Κι είναι τούτο το περίσσιο που με πνίγει. Που με πληγώνει. Ξανά και ξανά. Κι έτσι όσο περνά ο καιρός θαρρείς και περισσεύω σ’ ένα παρελθόν που απεγνωσμένα προσπάθησα να γίνει μέλλον…

[Photo found in deviantart.com]

Το κλειδί…

Τα κοιτάζω αλλά αυτά δεν γυρίζουν το κεφάλι απ’ την άλλη πλευρά. Ούτε καν το μάγουλο. Θρονιάζονται στα χέρια μου όπως ακριβώς ξεκλειδώνουν το μυαλό μου. Και πάει πάλι εκεί. Γυρίζει μέσα σε μια κλειδωνιά, καλά λαδωμένη, καλά τοποθετημένη. Τα κρατώ τόσο απαλά, μην τυχόν και τα πληγώσω. Μην τυχόν και μου φύγουν. Μην τυχόν και τα χάσω. Τα είχα βλέπεις από πάντα. Από τότε που θυμάμαι. Κρεμασμένα λουλούδια σ’ ένα μπαλκόνι που δεν βγαίνω πια. Άλλα λεπτά, άλλα χρωματιστά, άλλα επιβλητικά. Όλα μαζεμένα στου χεριού μου την παλάμη, καθημερινά. Χώνονται εκεί, κουρνιάζουν βγάζοντας ήχους μεταλλικούς. Το καθένα ξεχωριστό τόσο, όσο και μόνο. Χάσανε το ταίρι τους, όταν εμείς ξεκλειδώσαμε και πετάξαμε μια ζωή. Και είναι πια αλλού οι κλειδαριές και αλλού τα κλειδιά τους. Μακριά η μια απ’ το άλλο. Εσύ κράτησες τις κλειδαριές κι ‘γω τα κλειδιά. Κι όταν κάτι δυαδικό σπάει, σπάει η συνέχεια, ο χώρος, ο χρόνος. Κομμάτια κλειδιών λοιπόν, κομμάτια ψυχών…

[Photo found in deviantart.com]

Το Δίκαιο της Ζωής…

Έρχομαι δίπλα σου και κρύβομαι. Φοβάμαι μην και με δεις. Φοβάμαι μην και μ’ ακούσεις. Χώνομαι στις πιο απίθανες χαραμάδες του κόσμου σου. Εκπνέω όταν εκπνέεις κι εσύ. Έτσι δεν θα με καταλάβεις. Έτσι δεν θα με κοιτάξεις. Γιατί είναι πια και τα δυο επικίνδυνα. Εύφλεκτα. Μυρίζω γύρω σου ό,τι μπορεί και ν’ άγγιξες. Ακόμη κι αν είναι πλυμένο είμαι σίγουρη ότι έχει την μυρωδιά σου. Βανίλια. Τινάζομαι όποτε κι αν τύχει να την μυρίσω. Είναι λες και ποτίζει σιγά σιγά τα σωθικά μου και χύνεται απ’ τα μάτια μου όπως και το δάκρυ. Έχεις ξαναδεί δάκρυ με γεύση βανίλιας;
[...]
Όλα άσπρα κι εγώ να προσπαθώ να γίνω αόρατη. Ειρωνικό όσο κι ακατόρθωτο. Κι όμως ό,τι κι αν έκανα στην ζωή μου το θεωρούσα ακατόρθωτο. Και τώρα που το ξαναβλέπω ήταν και ειρωνικό. Αρχίσαμε απ’ το τέλος. Και τελειώσαμε κάπου εκεί στην αρχή. Ανάποδες ζωές. Σαν μανίκια σηκωμένα για να μην λερωθούν από λογής λογής φάρσες. Όχι αυτές που η ζωή μας έστησε. Τις άλλες. Τις γλυκές. Τις μόνες που άφησα να έρθουν μαζί μου. Κρυφτήκαν μέσα στα βιβλία. Στα σεντόνια. Κρυφτήκαν αυτές, κρύβομαι κι εγώ… δίκαιο…

[Justice paint by Pierre Subleyras]

Ζωή, πέτρινο σκαρί…

Σμιλεύτηκα σ’ ένα πέτρινο σκαρί που δεν αντέχει άλλο ταξίδι. Μπάζει από παντού αλμύρα και κύματα. Πανιά χιλιομπαλωμένα όπως και οι χίλιες μέρες απουσίας τους. Που χιλιάδες φλόγες σαν τάματα στον ουρανό άναψε. Και στα χείλια αλείφτηκε σαν παγωτό λεμόνι. Μην ρωτάς. Καραβάκι μικρό κι η ψυχή, θαρρείς αταξίδευτη όσο και κεινο το παιδικό τραγουδάκι…

[Photo found in deviantart.com]

Υπογραμμισμένη ζωή…

Κυκλώνομαι σαν παρατήρηση κειμένου, σαν υποσημείωση που δεν πρέπει να ξεχαστεί. Με κοκκινίζω για να μην με χάσω μπροστά στις τόσες σελίδες. Και όσο επιστρέφω στα προηγούμενα, διαβάζοντας τα επόμενα, τόσο καλυτέρα με καταλαβαίνω. Βλέπω το σκεπτικό, την οργάνωση της σκέψης που όντας αρχική δεν έδενε. Δεν έβγαζε νόημα. Δεν είχε ουσία. Δεν είχε λογική. Και ήρθαν αυτοί οι κύκλοι, οι κόκκινοι, και τα ξεκαθαρίζουν σιγά σιγά όλα. Δεν τους πτοούν οι μαύροι κύκλοι των ματιών μου. Δεν τους νοιάζει, δεν τους αφορά ο κύκλος της όποιας γυναίκας κουβαλώ έκτος μου. Δεν τους αρκεί ο κύκλος της ζωής. Αδιαφορούν παντελώς για όποιο άλλο κύκλο, έκτος απ΄ τον δικό τους. Αυτόν τον ατάκτως ζωγραφισμένο κύκλο ενός χεριού που τρέμει. Που κουράστηκε. Που δεν έχει πια που αλλού να πάει. Και με μανία κυκλώνει γράμματα και λέξεις που ίσως και βοήθεια να παρέχουν. Και όσο με κυκλώνω τόσο με ξεχνώ. Τόσο με απαλλάσσω από σκέψεις του χθες. Τόσο με αλλοιώνω που ίσως και να πιστεύω τι γράφω. Και όσο γράφω με κυκλώνω. Και όσο με κυκλώνω τόσο με διαγράφω. Μπήκα στον κύκλο μου και γυρίζω. Κόκκινος κύκλος, περιμετρικός του κορμιού μου, περιπαικτικός του μυαλού μου…
[…]
Όταν τούτες οι λέξεις γίνουν προηγούμενες, ακολουθώντας ό,τι επόμενο γραφτεί, ελπίζω να μου είναι και πιο κατανοητές…

[Circle paint by Lothar Piltz]

Χαμένα όλα…

Μετέχω ενός σώματος που πολλές φορές δεν έχω. Δεν μου ταιριάζει τίποτα πια. Ο χώρος αλλοιώθηκε σαν παλιό ξεχασμένο γλυκό του κουταλιού. Ξίνισε. Δεν έχει γλύκα, δεν έχει γράδα το σιρόπι. Φθάρθηκε κι αυτό αλλά και το φρούτο που κάποτε το τάιζε ο ένας στον άλλο. Το παράθυρο κοιτά σε μια απέραντη σκόνη. Θρύμματα ψωμιού πεσμένου κατάχαμα. Αλλοίμονο κι ήταν κάποτε ο άρτος ο επιούσιος. Τώρα μόνο μια κόρα έμεινε, ξερή, να με κοιτά παραπονεμένη που δεν την προτίμησα. Απελπισμένα τα φυτά του απέναντι μπαλκονιού μαρτυρούν την κούραση ενός ακόμη καλοκαιριού. Υπομονετικά περιμένουν τους ανθρώπους να τα ποτίσουν, ρίχνοντας όμως πού και πού και μια κλεφτή ματιά προς τον Θεό. Ματιά προσευχή για βροχή. Που ίσως τα σώσει. Που ίσως έτσι κι η ίδια σωθεί. Το φως άπλετο στριμώχνεται κάτω από μεγάλα μαύρα γυαλιά, που όλοι μας φορούν για να τονώσουν το μειωμένο τους εγώ. Δεν έχει πια χώρο δικό του το φως. Του το κλέψαμε. Όπως κλέψαμε και το οξυγόνο μας. Ασφυκτιούμε σε μια πόλη άναρχη όπως και οι σκέψεις μας. Σε μια πόλη βρώμικη όπως και τα χέρια μας. Σε μια πόλη μεγάλη, φτιαγμένη έτσι, ώστε να έχουμε δρόμους μπροστά μας να παίρνουμε και να αφήνουμε, απάτες του μυαλού μας. Σώματα σαν και το δικό μου, πολλά, ανόμοια και όμως όμοια. Μόνο κάτι μικρές καρδερίνες σπάνε την βουή της ανθρώπινης σιωπής. Κάθονται στο δεντράκι της ζωής και μιλάνε για μας. Σίγουρα για μας. Ο καθένας μας έχει περάσει κάτω απ’ αυτές. Είναι κομμάτι του ουρανού. Κομμάτι του Θεού. Κι εμείς; Εσύ; Εγώ; Τίνος κομμάτι είμαστε; Ενός γλυκού του κουταλιού; Ενός ψωμιού; Λίγου νερού; Συστατικά ποιας ζωής δεν γίναμε; Γιατί; Αφού το θέλαμε…
Φως και οξυγόνο έμεινε. Και μια καρδερίνα να μας θυμίζει τι χάσαμε…

[Photo found in deviantart.com]

Βρόχος…

Τώρα που σ’ έχω διαγράψει απ’ την καρδιά μου,
ξαναγυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα,
όλο και πιο πολύ τυραννικά.
Δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για μένα,
δεν έχουν τρυφερότητα τα λόγια σου,
τα δάχτυλά σου έγιναν τώρα πιο σκληρά,
έγιναν πιο κατάλληλα για το λαιμό μου.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

[Photo found in deviantart.com]

Μεσημεριάτικοι ήχοι ενός μαθήματος πιάνου…

Είναι φόρες που θέλω να σου μιλήσω. Να σου πω. Να σου δείξω. Να ακούσεις . Να δεις. Να καταλάβεις. Να με κοιτάξεις. Να μου μιλήσεις. Το θέλω τόσο που χάνομαι μέσα σε υποτιθέμενους διαλόγους, μονολόγους. Κινήσεις και εικόνες στήνονται. Κυλούν μέσα σε ένα μυαλό θολωμένο απ’ την οργή της ανυπαρξίας επικοινωνίας. Μένουν εκεί για πολλές μέρες. Στοιχειώνουν στιγμές. Εκρήγνυνται στο δευτερόλεπτο. Καίνε τα πάντα. Χάνουν έτσι και την οποιαδήποτε πρωτύτερη επιθυμία. Ξέρω ότι αυτό δεν είναι λογικό. Και τι είναι πια;
[…]
Και άλλες φορές βυθίζομαι στην επιλεγμένη σιωπή. Ποιότητας εξαιρετικής. Ποσότητας επαρκής. Και όλα μοιάζουν μάταια, μάτια μου. Χάθηκε ό,τι υπήρξε. Αναρωτιέμαι ώρες ώρες αν υπήρξαμε και μείς. Παίρνω να σβήσω και δεν σβήνει τίποτα. Μην με ρωτήσεις γιατί. Ίσως να μην υπάρχει τίποτα πια για να σβηστεί. Ή το χειρότερο να μην υπήρχε τίποτα που να είχε γραφτεί…

 

[Photo found in deviantart.com]

Σκορπισμένες αδύναμες λέξεις…

Δεν γραφώ πια όπως παλιά. Δεν μπορώ την μια, δεν θέλω την άλλη. Είναι τόσο λίγα αυτά που πια μπορούν να φύγουν από μέσα μου. Τόσο λίγα που δεν φτάνουν ως τα ακροδάχτυλα. Δεν έχουν την παλιά τους δύναμη. Εξασθένησαν μαζί με μένα. Φθίνουσα πορεία μιας ζωής που δεν έμελλε πότε να γίνει μέλλουσα. Και είναι ώρες που μ’ ενοχλεί. Και είναι ώρες που δεν με πειράζει. Δεν λέω, είναι κρίμα κι άδικο. Ίσως όμως να είναι και το μόνο δίκαιο πράγμα στην ζωή μου. Τι λέω μου λες;
[…]
Δεν ξέρω πια. Όλα αντιφατικά γιγαντώνονται και με πνίγουν όπως και τούτη η πόλη. Βρώμικη μέσα κι έξω. Μια δυο μόνο εξαιρέσεις ισα ισα να επιβεβαιώσουν τον κανόνα. Έχει μια λάμψη, δεν λέω. Έχει μια ομορφιά κρυμμένη σε κάτι δρομάκια χωρίς λάμπες να καίνε τα βράδια. Έχει και κάτι ξεχασμένα γιασεμιά. Μυρίζουν πολύ όμως και ιδίως σε μια τέτοια αποπνικτική βραδιά κάνουν το κεφάλι μου να πονά. Κάθονται στην άκρη του μπαλκονιού μου και δεν μιλάνε. Μόνο γέρνουν δεξιά και αριστερά λες και δεν μπορούν να σταθούν όρθια απ’ το βάρος της μυρωδιάς τους. Μαζί με την σκόνη, που μόλις έχει όπως όπως ξεπλυθεί, αγγίζουν το φεγγάρι που έχει κατέβει αντικατοπτριζόμενο σε μια βρώμικη πρασιά. Γεμάτη πρασινάδα, ριζωμένη σε παλιούς τοίχους που κάποτε έλπιζαν να βαφτούν σε χρώμα άσπρο όπως και η ελπίδα. Δυο χέρια πλέκονται πάνω σε πλήκτρα που πάνω τους έχει χαραχτεί το αλφάβητο. Δυο μάτια κοιτούν αυτά τα γράμματα να γίνονται λέξεις. Και έτσι ξημερώνει. Και έτσι νυχτώνει…

[Φωτογραφία δεν στάθηκε δυνατό να βρω…
Επιτυχώς μου κρύφτηκε και αυτήν τη φορά…]

Το παιχνίδι των λέξεων…

Διάχυτος ήχος, σπάει τα δεσμά της σιωπής που με σκεπάζει. Ήχος αλλιώτικος, γνωστός και άκρως παραπεμπτικός. Πέφτουν ζάρια επιθυμώντας να σχηματίσουν συνδυασμούς νίκης. Πέφτουν πάνω σε ξύλινη επιφάνεια επιλέγοντας έναν χώρο κενό. Τα πούλια στριμωγμένα στις γωνιές, γιατί συνήθως από ‘κει χάνεις την πολυπόθητη νίκη. Θέμα νίκης και επικράτησης. Στρατηγικής και παράταξης δυνάμεων. Στο μυαλό μου δεν ξέρω τι θα ήθελα να ήμουν. Μέρος του παιχνιδιού ή ένας από τους δυο αντιπάλους…
[…]
Είναι άσκοπο χωρίς διάθεση να έχεις κάπου μια θέση. Μερικές φορές το μόνο που κρατάς είναι μια επίθεση. Και σου μένει μια αντιπαράθεση. Θέσεις σε διαφορετικές στιγμές που μια ζωή μαζεύουμε. Και έρχεται ο χρόνος και τις κάνει παρελθόν. Για πες μου όμως; Πόσο παρελθόν χωρά σε ένα λεπτό και δεκαεπτά δευτερόλεπτα; Πόσο;

[Photo found in deviantart.com]